Zonder dat hij het wist, keek ze hem telkens na als hij voorbijkwam, de winkelierster, langs de zaak, soldaat Brû. Hij liep daar heel ongedwongen, in zijn vrolijke kaki klof, met zijn haar, tenminste wat er onder de kepie van te zien was, zijn haar keurig geknipt en nagenoeg glanzend, zijn handen langs de naad van zijn broek, handen waarvan de ene, de rechter, met onregelmatige tussenpozen omhoogging om een superieur te eren of de groet van een gedemilitariseerde te beantwoorden. Niet bevroedend dat hij elke dag door een bewonderend oog werd vastgepind op de weg die hem van de kazerne naar het bureel voerde stapte soldaat Brû, die in het algemeen nergens aan dacht, maar als hij dat toch deed dan het liefst aan de slag bij Jena, stapte soldaat Brû voort met de onbevangenheid van een niet-bewuste. Met zijn niet bewust grijsblauwe ogen en zijn niet bewust elegant omwikkelde beenkappen droeg soldaat Brû heel naïef al het nodige met zich mee om in de smaak te vallen bij een jongejuffrouw die niet helemaal jong meer was en ook niet helemaal juffrouw. Het ontging hem.

Zonder dat hij het wist, keek ze hem telkens na als hij voorbijkwam, de winkelierster, langs de zaak, soldaat Brû. Hij liep daar heel ongedwongen, in zijn vrolijke kaki klof, met zijn haar, tenminste wat er onder de kepie van te zien was, zijn haar keurig geknipt en nagenoeg glanzend, zijn handen langs de naad van zijn broek, handen waarvan de ene, de rechter, met onregelmatige tussenpozen omhoogging om een superieur te eren of de groet van een gedemilitariseerde te beantwoorden. Niet bevroedend dat hij elke dag door een bewonderend oog werd vastgepind op de weg die hem van de kazerne naar het bureel voerde stapte soldaat Brû, die in het algemeen nergens aan dacht, maar als hij dat toch deed dan het liefst aan de slag bij Jena, stapte soldaat Brû voort met de onbevangenheid van een niet-bewuste. Met zijn niet bewust grijsblauwe ogen en zijn niet bewust elegant omwikkelde beenkappen droeg soldaat Brû heel naïef al het nodige met zich mee om in de smaak te vallen bij een jongejuffrouw die niet helemaal jong meer was en ook niet helemaal juffrouw. Het ontging hem.

Julia kneep haar zus Chantal in de arm en zei:

‘Dristie.’

Weggedoken achter een brutale berg knopen en klosjes, zwijgend, zagen ze hem voorbijkomen. […]

'En?' vraagt Julia.

'En?' antwoordt Chantal.

'Hij?'

'Zo hejje d'r duizenden,' zegt Chantal.

'En die van jou dan, hejje daar geen duizenden van?'

Julia keek naar haar zus: 'Hij wordt het, en niemand anders.'

'Je doet maar wat je niet laten kan.'

Chantal haalde haar schouders op en bevestigde haar vorige mededeling aldus:

'Je doet maar wat je niet laten kan.'

'Is dat alles wat je te zeggen hebt?'"

Zo begint het boek 'De zondag des levens'.

Valentin Bru is soldaat en hij heeft helemaal geen zin om weer voor een paar jaar bij te tekenen. Het komt dus mooi uit dat Julia haar oog hem heeft laten vallen.

Julia is niet zo piepjong meer en haar zus Chantal zal Chantal niet zijn om haar daar op zeer duidelijke manier op te wijzen.

'Vind je hem niet een tikkeltje jong voor jou?'

'Hoe oud schat je hem?'

'Twee-, drieëntwintig.'

'Voor jou loopt hij nog in korte broek.' […]

'Een mooie man,' zei Julia, 'geen jonge jongen.'

'Had je gedacht. Komt net kijken, die heimarinier van jou. Knijp in zijn neus en er komt slagroom uit. Ik zeg slagroom want hij mag er best wezen, dat geef ik toe.' […]

'Kijk, momenteel lach ik me een kriek om je, want je gaat een enorme bok schieten.' […]

'Hoe dat zo?'[…]

'Vin je me lelijk dan?'

'Nee nee, je kan er nog best mee door. Maar twintig, vijfentwintig jaar verschil, dat stuf je niet uit. Jij hebt de Franse zandhappers nog in rooie broek langs president Fallières kunnen zien defileren. Terwijl hij niet eens weet wie of dat is, president Fallières .'

Maar als Julia wat in haar hoofd heeft, zal het gebeuren ook! Valentin vindt het allemaal wel best. Ze trouwen en hij komt in Julia's huis wonen, boven de winkel. Valentin heeft helemaal geen zin om knopen en garen te verkopen en begint een lijstjeswinkel. Hij weet precies de juiste toon aan te slaan en vooral de dames kopen graag bij hem… ze storten hun hart bij hem uit. Als Valentin 's avonds boven komt moet hij uitgebreid aan Julia vertellen wat hij allemaal aan de weet is gekomen.

Maar ja, fotolijstjes heb je niet elke dag nodig en Valentin wordt een meester in niets doen. Zijn grootste inspanning is onafgebroken naar de klok kijken, in de hoop dat hij de wijzer ziet verspringen, hij wil de 4e minuut halen maar op een of andere manier haalt hij dat steeds niet.

Julia heeft zich helemaal uit de zaak teruggetrokken en wat zij doet is niemand duidelijk. Zus Chantal is inmiddels met haar man verhuisd naar Parijs waar het hun meer dan goed gaat…

Het is een gek verhaal. Julia is zeer grof in haar uitspraken en van Valentin kom je niet echt veel te weten. In het begin zijn de aparte uitspraken (zoals 'Dristie' of 'hejje') nog wel een verrassing maar later begint het een beetje te vervelen. Alles sukkelt een beetje voort.

Wel erg grappig is dat Julia en Valentin aldoor plannen maken om samen op vakantie te gaan terwijl ze alletwee weten dat er maar één persoon kan gaan vanwege de winkel. Uiteindelijk gaat ook altijd alleen Valentin Bru op vakantie. Hij krijgt instructies mee, trekt zich daar geen barst van aan, en komt heel laconiek weer thuis. Zal nauwelijk iets vertellen en pakt gewoon zijn saaie leven weer op.

De tweede wereldoorlog staat voor de deur en de lijstjes worden niet meer verkocht. Valentin en Julia smeden een plan en dat plan is hilarisch maar wel lucratief.

Een gek verhaal dus, bij tijd en wijle vermakelijk. Een andere keer is het een beetje sloom, voortkabbelend gedoe. Er gebeurt in feite weinig, het boek moet het van de taal hebben en de dwaze situaties.

Persoonlijk heb ik er gemengde gevoelens over. Het is grappig en sloom, het is apart geschreven maar soms té gezocht, de taal is bijzonder maar gaat af en toe tegen staan. Ik kan het niet aanraden maar ook niet afraden.

Misschien is het beste advies. Oordeel zelf.

paperback 219 pagina's isbn 9074328369 uitg. IJzer Verschenen: april 2000 Uit het Frans vertaald door Jan Pieter van der Sterre 

Bernadet

De zondag des levens,Raymond Queneau
ISBN: 9789074328364

Recent

14 augustus 2018

Perikelen in het perfide Albion

Over 'De melodie' van Jim Crace
7 augustus 2018

Leven aan de zelfkant van de Amerikaanse maatschappij

Over 'Club Mars' van Rachel Kushner
1 augustus 2018

Blokken op Blokken

Over 'Blokken (2018)' van F. Bordewijk