4 december 2006

Medusa Blues,Simona Moroni

Gebroken harten lijmen in Rome.

Na haar bejubelde debuutroman Nimf (2003), die zich afspeelde in Nederland, brengt de Italiaans-Nederlandse schrijfster Simona Moroni de lezer in haar nieuwste  roman  Medusa Blues naar het bruisende Rome van de jaren ‘90 waar drie jonge onafhankelijke vrouwen op zoek naar liefde en avontuur vreugdeloos ronddolen. Elk van hen probeert het verleden te vergeten en met een propere lei te beginnen net zoals de politieke en economische toestand in Italië waar sedert 1992 de Mani Pulite, een grootscheepse actie tegen corruptie, de Italianen hoop moet geven.

Het hoofdpersonage, de 25-jarige Stefania besluit na haar studie Nederland te verlaten voor haar geboorteland Italië, waar ze een jaar geleden op het filmfestival van Venetië verliefd is geworden op Alberto. In het begin van het boek staat ze in Rome op het Piazza del Popolo, bij de fontein. Daar wil ze haar lokken op de keien spreiden net als een Medusa, zoals de afbeelding op de voorplat. Om haar heen dringen de Italianen zich op die algauw merken dat ze een straniera (een buitenlandse) is. Gelukkig ontmoet Stefania algauw Mette en Joplin, die beiden gevlucht zijn voor het koude Noorden. Mette is een Noorse die wil afrekenen met haar vader (een dominee) en haar strenggelovige achtergrond, de Brabantse Joplin twijfelt over haar liefde voor God en wou vroeger non worden.. Wat volgt is een wervelend verhaal van deze drie meiden op zoek naar contact, je weg vinden in het leven en zelfmoord. Als straniera zijn ze echter een gemakkelijke prooi voor papagalli, de Italiaanse mannen die het versieren van vrouwen als dagtaak zien en die veroveringslijsten aanleggen. Van echte romantiek is echter niet veel terug te vinden.

In haar debuutroman Nimf  werd de Italiaans-Nederlandse schrijfster Simona Moroni geprezen om haar groot inlevingsvermogen en haar onderkoelde humor. Beeldend en met veel gevoel voor details plaatste ze het vlammende temperament van haar geboorteland Italië en de koude bekrompenheid van haar nieuwe vaderland Nederland tegenover elkaar.

Medusa Blues lijkt wat betreft locatie en tijdselement een vervolg op Nimf, een soort tweede deel in ‘La meglio gioventù’. Waar in Nimf het hoofdpersonage van haar vader in Italië naar haar moeder in Nederland verhuisde en daar haar tienerjaren meemaakte, verhuist het hoofdpersonage in  Medusa Blues van bij haar moeder in Nederland naar Italië, Rome. Nimf speelde zich af in de jaren ’80, Medusa Blues in de jaren ’90. Ook nu weer brengt ze het vurige, emotionele en passionele temperament van Italianen tegenover de kille rationaliteit van de Noorderlingen. Maar Moroni heeft vooral ook mensen neergezet uit vooruitstrevende landen waar falen niet wordt geapprecieerd. Ondanks het gemis aan romantiek en levenszin kent het verhaal toch een happy end omdat de personages zichzelf uiteindelijk toestaan om te falen, om mens te zijn. “Laten we proberen om sterke vrouwen te zijn en niet zo’n triest leven te leiden.”

Deze roman gaat niet alleen over Rome maar ook over muziek (Blues): talloze verwijzingen naar en allerlei weetjes over bekende en minder bekende muzikanten en liedjes; beschrijvingen en sfeerbeelden binnen het muzikaal gebeuren; de Fender-gitaar die ze cadeau heeft gekregen van haar (overleden) vader en de cijfercombinatie in haar gitaar die uiteindelijk de code is voor het openmaken van een koffer die haar vader als erfenis heeft achtergelaten.  Uiteindelijk bedriegt ze haar grote liefde ook met een muzikant. Op haar website zegt Moroni over muziek :

“Om elke stukje in het verhaal passend te maken, luister ik, obsessief, naar muziek. En een van de serotonineaanmakende momenten tijdens het schrijven is wanneer het ritme van de muziek te voelen is in de zinnen die je aan het schrijven bent. En ik mijn eigen muziek maak, hard op de laptoptoetsen drukkend, op de maat mee. Muziek is voor mij niet alleen inspiratie, maar ook een fundament dat mijn verhalen niet weg laat zakken.”

De muzikaliteit in deze roman ligt hem dan ook in de onrustige en angstvallig compositie. Met een jachtige, gedreven en gretige stijl registreert Moroni de werkelijkheid van de drie levensbeluste meiden en laat ze de stijl en thematiek in symbiose gaan: de zoektocht naar een thuishaven waar men zich kan aan vast klampen, een verlangen dat een illusie is (of : het gras is altijd groener aan de andere kant).

De gedetailleerde beschrijvingen uit haar debuut Nimf maken plaats voor een flitsende stijl met een sterke absorptie van opvallendheden. Als lezer zoeft men weliswaar door Rome, van de ene persoon en locatie in een razendsnel tempo naar de andere. Haar rake humoristische beschrijvingen uit Nimf weet ze behouden.

Vluchtigheid is echter de totaalimpressie die ik opdoe en soms is het niet meer bij te houden wie wie is waardoor vele opgebouwde verhaallijnen niet volledig uitgewerkt worden en waardoor we met een gevoel van ontevredenheid blijven zitten. Anderzijds nodigt dit wel uit om onze eigen fantasie in te schakelen. Medusa Blues leest dan ook zo vlot als het geschreven maar vraagt toch enige inspanning om alle personages te plaatsen en het boek geeft je het gevoel dat je zelf in Rome. Wanneer men het verhaal eruit filtert heb je net een reisgids, zelfs met achteraan een vertaling van de gebruikte Italiaanse woorden. Misschien is dat wel de bedoeling van Moroni geweest, de lezer onderdompelen in het extravagante Rome, waarin ze zeker geslaagd is.

Medusa Blues

Simona Moroni

Meulenhoff

399 p.

Geert Beernaert

 

Medusa Blues,Simona Moroni
ISBN: 9789029076753

Meer van :

17 augustus 2017

Gedichten die op afstand blijven maar ook weten te ontroeren

Over 'De wereld onleesbaar' van Jeroen van Kan
11 augustus 2017

Zorgenkind of zondagskind

Over 'Herinneringen in aluminiumfolie' van Jamal Ouariachi
9 augustus 2017

Wachten op Godot aan de Moldau

Over 'Een afgedane zaak' van Patrik Ouredník

Recent

7 augustus 2017

Een kanjer

Over 'De tandeloze tijd 6 : Kwaadschiks' van A.F.Th. van der Heijden
4 augustus 2017

Wondranden

Over 'Een tuin in de winter' van Anna Enquist
2 augustus 2017

Jannie Regnerus gebruikt geen woord te veel

Over 'Nachtschrijver' van Jannie Regnerus
31 juli 2017

Het gitzwarte leven

Over 'Noordwaarts' van Naomi Rebekka Boekwijt
28 juli 2017

Het lot van een niet-joodse jood

Over 'Buster Kafka' van Martin Schouten

Verwant