Eikenlaan 8

Het kussen is nat. Alles is nat. Ik moet hoesten. Ik heb het koud. Ik zweet. Ik roep maar niemand komt. Waar zijn ze. Ik ga naar beneden, alle lichten zijn aan maar er is niemand. Ik doe de keukendeur open, buiten is het koud. Ik roep maar er komt geen antwoord. Waar ben je, mama.  Ik ga naar boven. Ik ril. Ik ben nat van het zweet. Ik ga in mijn bed liggen. Het hoesten begint weer. Het doet pijn. Ik heb geen lucht. Ik heb het koud. Ik wil een droog bed. Ik trek het laken van mijn bed. Ik ga naar de gang. Uit de kast trek ik een schoon laken. Ik bibber. Ik wil weer onder de dekens liggen. Het laken past niet. Ik trek de dekens over mij heen. Als ik lig begint het hoesten weer. Het doet pijn in mijn borst. De dekens kriebelen. Ik ga zitten.
Uit: Motormoeder p. 72

Motormoeder is een roman over verzet tegen moederschap. Hoofdpersoon Veronica Land is drie jaar als haar moeder Dora bevalt van een drieling. Met de komst van de drieling verandert alles in haar prille bestaan. Alle aandacht van de ouders gaat uit naar de pasgeboren baby’s die altijd wat te mekkeren hebben. Al op jonge leeftijd wordt Veronica ingezet als oppas van de kleintjes en de moeder van Veronica geeft zelfs haar carrière als concertpianiste op voor het gezin. De vader daarentegen steekt geen poot uit in het huishouden en bekommert zich alleen maar over zijn eigen zaak. Als klap op de vuurpijl is de opa van Veronica voornamelijk geïnteresseerd in de kleur van haar onderbroek in plaats van haar welbevinden. Het is dan ook niet vreemd dat Veronica geen voorbeeld neemt aan haar ouders en er bewust voor kiest kinderloos te blijven. Ze gaat studeren aan de kunstacademie en koestert haar bevochten vrijheid. Haar passie is motorrijden en terwijl haar omgeving langzaam maar zeker bevolkt wordt door jonge ouders is er geen haar op haar hoofd die aan het krijgen van kinderen denkt. Tot het moment dat de liefde van haar leven het verhaal binnenwandelt en er aangaande jong grut heel anders over denkt.

Motormoeder bestaat uit een opeenvolging van korte fragmenten en impressies die zelden meer dan een pagina beslaan. In chronologische volgorde beschrijft Threes Anna in een soort kinderachtige staccatostijl het leven van Veronica die zich tweehonderd zevenenzestig pagina’s lang opwindt over kinderen. De argumenten die Veronica aandraagt zijn clichématig en gelijk aan die van een willekeurige puber op het schoolplein die zijn mening moet geven over het krijgen van kinderen. De roman is volgens de schrijfster in vier weken geschreven toen zij zichzelf, uit rancune voor een vertraagde filmsubsidie, in een vakantiehuisje in Frankrijk had teruggetrokken. Rancune is Threes Anna overigens niet vreemd. Theatergroep Dogtroep, waarmee zij op de achterflap koketteert, heeft zwaar te lijden onder haar kritiek op de nieuwe artistieke leiding. Middels een brief aan de staatssecretaris probeerde zij het nieuwe beleid van haar ex-werkgever te dwarsbomen. Eveneens op de achterflap prijkt een citaat uit het toonaangevende literaire tijdschrift Marie Claire dat ik u niet wil onthouden: 'Een prachtig en genadeloos eerlijk boek… Heel knap hoe Threes Anna als debutante zo snel een eigen toon heeft gevonden: raak, kernachtig en onsentimenteel.'

En dan heb ik het nog niet eens over het omslag gehad…

Motormoeder
Threes Anna
Uitgeverij Vassallucci

Andreas Vonder

Motormoeder
ISBN: 9789050008020

Recent

18 december 2017

Onvergetelijke hommage aan de Shakespeare van de lage landen

Over 'Ik, Vondel' van Hans Croiset
15 december 2017

Drakenbloed en hoestende koeien

Over 'Tijl' van Daniel Kehlmann
14 december 2017

Vergane Hollywoodglorie in de Maghreb

Over 'De oppermachtigen' van Hedi Kaddour
13 december 2017

Literatuur uit de provincie

Over 'Ergens op het eind' van Erik Nieuwenhuis
12 december 2017

Troosteloos zal het in Twente wezen

Over 'De heilige Rita' van Tommy Wieringa