Scooterdagboek

Zelf net in het bezit van een brandweerrode Vespascooter besloot ik mij te verdiepen in de hausse aan scooterliteratuur die op het moment in de boekwinkels ligt. De meeste Vespascooterbelletrie gaat over mannen van middelbare leeftijd die op een aftandse, maar vintage Vespa uit 1965 door Italië gaan reizen om daar te genieten van het prachtige landschap, het heerlijke eten en het genot van een constant haperende motor. Vermakelijke kost voor wie een midlifecrisis (maakt niet uit wat voor midlifecrisis) voelt aankomen en nog één keer iets lekker geks wil doen.
Minder lekker gek, want officieel gediagnosticeerd, is de Utrechtse schrijver Ingmar Heytze. Hij schreef het Scooterdagboek, waarin hij verslag doet van zijn pogingen van zijn reisangst af te komen. Heytze lijdt namelijk aan hodofobie, zoals het in vaktermen heet en wat er in de praktijk op neerkomt dat hij last van paniekaanvallen krijgt wanneer hij zich voor zijn gevoel te ver van huis bevindt. Hij verlaat zijn woonplaats Utrecht daarom bij voorkeur niet, Het gaat niet om de afstand, maar om de reistijd van de plek waar hij zich bevindt naar huis. Heytze besluit zijn motorrijbewijs te halen om zo zijn actieradius te vergroten, met als uiteindelijke doel: de zee. Het is hem vooral te doen om de Vespa Granturismo motorscooter die op hem staat te wachten, Het Zwarte Schaap gedoopt. ‘Een beetje motorrijder wil nog niet dood naast een scooter worden aangetroffen, maar het bestaan van deze machine is de voornaamste reden dat ik een maand geleden mijn motorrijbewijs heb gehaald; de stijl van een Vespa, de snelheid van een lichte motorfiets.’
Van dag tot dag vermeldt hij welke afstanden hij afgelegd heeft, welke routes en wat voor soort routes. Je hebt namelijk twee soorten ritten: de ontdekkingsritten en de onderhoudsritten. De ontdekkingsritten zijn erop gericht nieuw terrein te veroveren. Dit gaat meestal gepaard met angst en vrees en niet zelden moet Heytze voortijdig rechtsomkeert maken omdat hij zit te trillen op zijn Vespa. De onderhoudsritten zijn bedoeld om reeds veroverd terrein veroverd terrein te houden, zodat het gebied dat hij durft te bestrijken in elk geval niet kleiner wordt.
Scooterdagboek is deels het verslag van een gepassioneerd motorrijder en deels een verslag van een psychiatrisch patiënt. Hoe werkt angst, wat doet het met je, hoe ontstaat het, hoe kom je ervan af. En kom je er wel vanaf?
De hamvraag is natuurlijk: gaat Ingmar Heytze de zee zien? Een andere vraag is, levert de combinatie motor/fobielectuur een interessant boek op? Ja, wel als je geïnteresseerd bent in de werking van machines en angst. Daarnaast heeft Heytze een leuke stijl en spaart hij zichzelf niet. Maar misschien moeten we er maar niet te veel op rekenen dat hij en zijn Zwarte Schaap ooit nog eens Italië onveilig gaan maken.

Ingmar Heytze, Scooterdagboek. Uitgeverij Podium 2005. € 12,50

DdH

Recent

19 september 2018

Omdenken in optima forma

14 september 2018

Een meer van wanhoop

Literair Nederland - 10 jaar geleden

03 oktober 2008

Niet overtuigend maar wel sterk in het laatste deel
Recensie door Menno Hartman

Coen Peppelenbos debuteerde onlangs met de roman Victorie, een roman in drie delen. In het eerste deel wordt Merijn – broer van de hoofdpersoon – gevolgd nadat bekend is geworden dat de hoofdpersoon, Victor, dood is.

Het tweede deel van de roman gaat over Sarah. We volgen er de gedachten van een leraar Engels, die in zijn huis dit meisje vasthoudt, het vriendinnetje van Merijn en waarin duidelijk wordt dat deze Ten Haaf, Merijn gedood heeft door een grote steen naar hem te gooien, nadat hij hem met een camera had gezien.

Lees meer