28 maart 2005

Zelf

ZES OCHTENDLIJKE WANDADEN WAARAAN IK HEB DEELGENOMEN:

1 Heb van een stoep van een huis een fles net afgeleverde melk gepakt, zorgvuldig het kartonnen dopje met het puntje van een mes eraf gesneden, er een slok uit genomen, toen in de fles geplast, net genoeg om het niveau vloeistof terug te brengen tot wat het was geweest. Met het dope er weer op, heb ik de fles op de stoep teruggezet. Zeven of acht minuten duurde het voor Eckerhardt een fles liet vallen, die stukviel, en wij doodsbenauwd wegvluchtten.
2 Ik heb tandpasta in sloten van auto’s gespoten. Talloze malen.
3 Ik heb banden laten leeglopen. Talloze malen.
4 Ik heb suiker in de benzinetank van een auto gedaan. Eén keer.
5 Ik heb een gat geboord in de voet van een prachtige cactus zo groot als een huis, daar een rotje ingestopt en dat aangestoken, waardoor de cactus neerstortte als een boom, waarbij zijn armen afbraken en er een vreemd, zoetachtig groen vlees bloot kwam. Eén keer.
6 Ik heb een lange L- vormige heg in brand gestoken. Eén keer.
(uit: Zelf van Yann Martel p. 37)

Van Yann Martel, auteur van Het leven van PI, winnaar van de Man Booker Prize verscheen in 2004 het boek Zelf. Een buitengewoon vreemd, soms onnavolgbaar boek waarin de auteur speelt met de regels van de taal en verwachtingspatronen. Zelf is een boek vol lijstjes, opsommingen en onafgemaakte, want als bekend veronderstelde, gedachtekronkels.

Zelf is de fictieve autobiografie van een jonge schrijver die door een rijke, gecompliceerde, bitterzoete wereld doolt. In een even sensitieve als geestige stijl vertelt hij over zijn eerste jeugdherinneringen; over masturbatie en schijterij; over het leven op de internaat; over reizen naar Portugal, Griekenland, Turkije en Mexico; over gepassioneerde liefdeservaringen.

Zelf doet denken aan  A Portrait of the Artist as a Young Man van James Joyce, maar ook aan een boek als Vergina Woolfs Orlando, dankzij een bijna terloopse geslachtsverandering van de hoofdpersoon. Het is een unieke en tegelijkertijd gestoorde roman vol beschouwingen over de menselijke tekorten, taal, opvoeding, literatuur, seksualiteit en natuurlijk liefde.

Zelf
Yann Martel
Prometheus
Isbn 90 446 04384
17,95 euro

AV

Recent

22 september 2017

Modiano's spel met de lezer

20 september 2017

In de huid van een leeuwin

19 september 2017

Nieuw leven beschreven

18 september 2017

Dichter van de werkelijkheid

Literair Nederland - 10 jaar geleden

24 september 2007

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter. Soms reed je wel drie keer per dag op die bakfiets langs. Ik vond je koddig en stoer met je houtje-touwtjejas aan en je mutsje op. Je was toen al een apart type. Ik was vijftien jaar en had wat je noemt een voorspellende blik. Ik herinner mij dat ik, nadat je weer langs was gekomen, mijn moeder vertelde dat wij zouden trouwen en een kind zouden krijgen. Mijn moeder was het gewend dat ik zulke dingen zei. Ik had vaker van die voorspellingen, soms ook over de dood. Dat vond ze eng."

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter.

Lees meer