11 oktober 2004

Schaap en Geit

Laat de kinderboeken aan de kinderen. Volwassenen die zich onderdompelen in jeugdliteratuur zijn suspecte lui. Bang voor de harde realiteit waarmee de serieuze literatuur hen confronteert door weg te vluchten in de overzichtelijke wereld van het kinderboek waarin verhalen een kop en een staart hebben en het ergste leed altijd wel weer overwonnen wordt.
Toch kan het soms gebeuren dat je je hart verliest aan een kinderboek, omdat je voelt dat het geschreven is met compassie voor kind én volwassene.
Het boek Schaap en Geit van Marleen Westera (en met hele leuke tekeningen van Sylvia van Ommen) is een voorleesboek geschikt voor kinderen vanaf acht jaar, maar eigenlijk is het voor iedereen van 8 tot 80 zoals dat altijd zo lekker truttig op speldozen staat. In 18 korte verhalen worden we deelgenoot gemaakt van de lotgevallen van Schaap en Geit die, in het algemeen tot hun tevredenheid, met elkaar in één wei staan. Ze maken niet zozeer spannende avonturen mee als dat ze geconfronteerd worden met het feit wat er gebeurt als je als Schaap en Geit dag in dag uit met elkaar moet leven. Ze maken ruzie, ze willen soms alleen zijn, ze zijn ziek of zoekende, jaloers of jarig. In een paar pagina’s met korte zinnen worden hele emotionele beerputten opengetrokken. Schaap gaat meestal wat stug en indirect met haar gevoelens om, Geit is een echte gevoelsgeit.

Schaap en Geit hebben ruzie. Al drie dagen.
‘Je loopt maar in de weg,’ moppert Schaap.
‘Jij pikt het lekkerste gras,’ mekkert Geit.
En zo gaat het maar door.
Het is verre van gezellig in de wei.

‘Zo kan het niet langer,’ zucht Schaap. 'Eén van ons moet weg.’
Geit kijkt naar Schaap. Maar Schaap verzet geen poot.
‘Ik ga wel,’ zegt Geit.
Schaap zegt niks.
Geit drentelt naar het hek. Ze klautert erop, tot halverwege. Daar zit de losse plank. Geit duwt hem opzij.
Ze wringt zich door de opening en springt op de grond.
‘De groeten,’ zegt Schaap.
Geit opent haar bek, maar er komt geen geluid uit haar keel.
Geit loopt langs het hek. Ze kijkt erdoorheen. Schaap loopt te eten. Ze kijkt helemaal niet om. Geit wil vlugger gaan lopen. Haar pootjes bewegen wel, maar ze voelen gek houterig vandaag.

(Uit: ‘Ruzie’)

Meestal is jeugdliteratuur die 'over de hoofden van kinderen' is geschreven een beetje aanmatigend, of op zijn minst niet per se leuk voor de kinderen zelf. Schaap en Geit is een behoorlijk briljant boek omdat je elk innig duo denkbaar in Schaap en Geit terugziet, kind of volwassene, bevriend of gepaard. En jezelf natuurlijk. In Schaap of in Geit. Maar meestal, en dat is zeker ook de kracht van het boek, in allebei.

Het is laat in de middag.
Geit ligt lusteloos in het droge gras.
‘Wat lig jij er sloom bij,’ zegt Schaap.
‘Ik ben ziek,’ zegt Geit.
‘Hoe komt dat?’
‘Dat weet ik niet.’
‘Wat heb je dan?’
‘Dat weet ik niet.’
‘Word je weer beter?’
‘Dat weet ik ook niet.’
Geit zucht.
‘Je stelt niet de goede vragen, Schaap. Je moet iets anders vragen. Bijvoorbeeld, wat ik wil.’
Geit legt haar kop neer. Ze is eigenlijk te ziek om veel te praten.
‘Ik hoef niet te vragen wat je wilt,’ zegt Schaap. ‘Want ik weet wel wat je wilt. Je wilt beter worden.’
‘Dat is zo,’ zegt Geit. ‘Maar ik weet niet of dat kan. Toch moet je vragen wat ik wil. Want ik wil nóg iets.’
Geit kijkt Schaap vermoeid aan. Mager en stil ligt ze in het gras.
‘Oké,’ zegt Schaap. ‘Wat wil je, Geit?’
‘Ik wil dat je bij me komt zitten tot ik slaap,’ zegt Geit kleintjes.
‘Is dat alles?’ vraagt Schaap verbaasd.
‘Doe je het?’ vraagt Geit zacht.
‘Best,’ antwoordt Schaap.

(Uit: ‘Ziek’)

Marleen Westera en Sylvia van Ommen (ill.), Schaap en Geit. Lemniscaat 2004. € 12,50

Het is tot en met 16 oktober kinderboekenweek. Bij aankoop van minimaal € 9,99 aan kinderboeken krijg je het kinderboekenweekgeschenk Swing van Paul Biegel cadeau.

daphne@literairnederland.nl

Recent

11 augustus 2017

Zorgenkind of zondagskind

7 augustus 2017

Een kanjer

4 augustus 2017

Wondranden

Literair Nederland - 10 jaar geleden

27 augustus 2007

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Dat klinkt toch goed nietwaar? Helaas, we worden wel meegenomen maar niet naar het bovengenoemde. Natuurlijk komen deze gebieden wel voor in het boek maar het frappante is dat ik heel veel over het reizen zelf heb gelezen maar weinig over het land.

Lees meer