14 juni 2004

De Oranjerapporten

Vanuit de catacomben hier een klein bericht. Uiteraard zou ik u op een ander moment graag langer te woord staan, maar nu heb ik de tijd niet voor wissewasjes. Ja, het EK voetbal is begonnen en ?oh wacht daar is de herhaling van gisteravond, wat een onwaarschijnlijke vrije trap, kippenvel, kippenvel!- ik, eh, eh, kan eigenlijk nergens anders over praten. Sorry. Claudia, kan jij het overnemen?

– Ehm, ja, wat moet ik zeggen? Ik weet niet of u een naam weet voor een contact dat via een ander loopt, in jouw directe omgeving, zonder dat je er deel van uitmaakt? Dat er iets kenbaar wordt gemaakt over jou, zonder dat je er zelf naar gevraagd wordt? Het is niet via-via, ook niet indirect, misschien krommunicatie, hoe dan ook, het is een maand lang deel van mijn realiteit.

Wat opvalt is dat hij vaak een oranje-zwart boekje bij zich draagt, de Oranje rapporten genaamd. Elke avond nadat hij alle commentatoren in Engeland, België, Duitsland en Frankrijk heeft gehoord, alle beelden heeft gezien en uiteindelijk onderuit zakt met de immer gezellige Jack van Gelder, zit hij daarin te bladeren. Wat ik van zijn uitroepen heb begrepen is het een boek met allerlei volstrekt willekeurige statistieken over het Nederlands elftal, die echter voor hem ineens een hele grote betekenis blijken te krijgen, omdat veel van de personen die erin voor komen, bij Jack van Gelder zitten.

Tegen al deze beeldschermhoofden begint hij dan te mopperen, dat hij vanochtend op weg naar zijn werk in de rapporten toch iets heel anders had gelezen, dat er helemaal geen Nederlandse linksbuiten op de Titanic zat, dat Nederlanders tot voor kort prima strafschoppen konden nemen; en voordat je het weet eindigt de avond met de altijd terugkerende slot-opmerking dat al die oud- voetballers met hun meningen alleen maar daar zitten omdat ze eens een resultaat hebben behaald, een statistiek zijn geworden, en dat als er iets ontbreekt in het Nederlands Elftal en het hele ziekelijke circus eromheen, het de wil is om koste wat het kost een succesvolle statistiek te worden.

Mike Naafs

De Oranje rapporten
M. van Neck
uitgeverij 521
€ 9,90

Recent

19 september 2017

Nieuw leven beschreven

18 september 2017

Dichter van de werkelijkheid

16 september 2017

Een week lang feest

15 september 2017

Een wonderlijk leerdicht 

14 september 2017

Daar waar granaten fluiten

Literair Nederland - 10 jaar geleden

24 september 2007

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter. Soms reed je wel drie keer per dag op die bakfiets langs. Ik vond je koddig en stoer met je houtje-touwtjejas aan en je mutsje op. Je was toen al een apart type. Ik was vijftien jaar en had wat je noemt een voorspellende blik. Ik herinner mij dat ik, nadat je weer langs was gekomen, mijn moeder vertelde dat wij zouden trouwen en een kind zouden krijgen. Mijn moeder was het gewend dat ik zulke dingen zei. Ik had vaker van die voorspellingen, soms ook over de dood. Dat vond ze eng."

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter.

Lees meer