1 september 2003

De geboorte van Venus

Op het lichaam van een vijftiendeeeuwse, uit Florence afkomstige non wordt na haar dood een getatoeëerde slang ontdekt. De slang loopt van haar borsten naar haar geslachtsdeel, waar hij met zijn kop en tong wellustig naar reikt. Hoe komt een non, die trouw heeft beloofd aan God en die in een klooster leeft waarin het zelfs verboden is voor de nonnen, om ijdelheid te voorkomen, om rechtstreeks naar elkaar te kijken, aan een dergelijke, obscene tekening op haar lijf? Kort samengevat is dit de proloog van De geboorte van Venus, de tweede roman van Sarah Dunant.  

Dunant vertelt in een kundige, recht-toe-recht-aan stijl het levensverhaal van deze non, in de vorm van haar memoires. Dunant weet haar personage goed te doorgronden en ik kreeg als lezer al snel sympathie voor deze eigenzinnige vrouw. Het is een lekker leesbaar verhaal, goed geconstrueerd, maar soms helaas iets te lekker leesbaar en bij tijd en wijlen drong zelf de verschrikkelijke term chick lit (‘damesroman’) zich aan mij op. Nou voert het te ver om De geboorte van Venus af te doen met de term ‘damesroman’, daarvoor heeft Dunant een te uitgewerkt personage neergezet en heeft zij te veel kennis van en te veel inlevingsvermogen in de situatie in Florence in de vijftiende en zestiende eeuw. Maar eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat vooral deze setting, het Florence van de zestiende eeuw, en de grote rol die kunst en politiek spelen in de roman, maakten dat ik het boek met plezier heb gelezen. 

Zuster Lucretis, voor haar toetreding tot het klooster Allessandra genaamd, is intelligent, eigenwijs en creatief. Haar passie is schilderen en De goddelijke komedie van Dante is haar leidraad in het leven. Eigenschappen die in het vijftiendeeeuwse Florence niet bepaald gewaardeerd werden in een vrouw. Allessandra heeft het dan ook niet gemakkelijk en haar testament getuigt van de nodige geestelijke strijd. Wat Dunant zeer goed heeft gedaan, is een ‘vol’ personage neerzetten: de intelligentie, venijnige humor en het zelfbewustzijn van Allesandra slepen je al snel mee in het verhaal. 

Centraal staat de verboden liefde (Allessandra is uitgehuwelijkt aan een man die een homoseksuele relatie met haar broer blijkt te hebben) tussen de jonge vrouw en een zeer getalenteerde schilder. De identiteit van deze schilder wordt pas aan het eind van het verhaal duidelijk, als Allessandra er zelf ook achterkomt.

Op zeer overtuigende wijze wordt beschreven hoe zij worstelt met de gevoelens die zij koestert voor de schilder en de mogelijke gevolgen die dit kan hebben. Gesitueerd in context van politieke onrust in Florence en de strijd van de geestelijken om invloed te krijgen op het volk stijgt het verhaal gelukkig uit boven een standaard liefdesverhaal.

De geboorte van Venus verschijnt één dezer dagen bij uitgeverij Archipel. In 2000 verscheen haar debuut Spoorloos in Italië, vertaald uit het Engels, bij dezelfde uitgeverij. 

De geboorte van Venus
Oorspronkelijke titel: The Birth of Venus
Vertaald door: Tinke Davids
407 pagina's
 
 
 

 

Recent

21 november 2017

Reizen in een binnenwereld

20 november 2017

Het leven ontwijken

15 november 2017

Een portret in stukjes

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 november 2007

Een aantal jaren geleden heb ik een boek gelezen getiteld De kunst van het niets doen. Veel mensen reageerden met: "Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen." Daar ging het boek echter helemaal niet over. Dat boek ging over Taoïsme en de gebeurtenissen in je leven op je af laten komen, van alle kanten bekijken, en dan weer verder gaan met je leven. Niet steeds in willen grijpen, dingen naar je hand willen zetten of bezweren. In het nu leven, de weg gaan die klaarblijkelijk zo moet zijn. Bij dit boek reageren mensen hetzelfde "Dat is toch dat boek van die dominee die niet in God gelooft? Dat is toch die atheïst?." Opschudding alom.

Een aantal jaren geleden heb ik een boek gelezen getiteld De kunst van het niets doen. Veel mensen reageerden met: "Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen." Daar ging het boek echter helemaal niet over. Dat boek ging over Taoïsme en de gebeurtenissen in je leven op je af laten komen, van alle kanten bekijken, en dan weer verder gaan met je leven. Niet steeds in willen grijpen, dingen naar je hand willen zetten of bezweren.

Lees meer