4 augustus 2003

De Onhuwbaren

Lodewijk Thijssen is een jonge man met een passie voor de liefde en de Letteren. Voor beide koestert hij een romantisch ideaal. Op een dag wordt hij verliefd op Sander van Loon, een jonge eigenwijze schoolverlater. Het boek begint exact op het moment dat Lodewijk Sander voor het eerst ziet. Vanaf daar begint een gedetailleerd, intens verslag van het verloop van hun relatie, een relatie die niet zonder slag of stoot verloopt. Sander speelt een ingewikkeld spel van aantrekken en afstoten; hij charmeert en maakt zichzelf onmogelijk, maar Lodewijk is volledig in de ban van zijn liefde en kan niet anders dan hem volgen en op hem wachten, zelfs wanneer Sander hem in de steek laat voor een ander.

Uiteindelijk gaan hun wegen toch weer parallel lopen en bouwen ze een serieuze relatie op en gaan samenwonen. Langzaamaan raakt hun verhouding in verval, traag maar onmiskenbaar en het boek eindigt op het moment dat ze beiden weten dat er een einde is gekomen aan hun liefde voor elkaar:
 
Sander brak ? en begon eindelijk te huilen, onbedaarlijk, maar menselijk, en op hetzelfde moment, met het gevoel dat er in zijn hartstreek iets op onverantwoorde wijze hardhandig van zijn plaats werd geschoven, zodat hij even dacht dat hij zou gaan braken, huilde Lodewijk ook.
 

Zelden zo’n intens opgeschreven liefdesverhaal gelezen. Willem Melchior schrijft zoals Lodewijk leeft: breeduit, intens, allesbenoemend. Zijn zinnen zijn lang en wollig, wat niet altijd even leesbevorderend werkt, sommige pagina’s roepen zelfs een soort kortademigheid op. Maar de functionaliteit van deze schrijfstijl vergoedt een hoop en uiteindelijk word je toch meegezogen in het verhaal.

De grootste kracht van het boek is de strikte opzet ervan: het verhaal begint op het moment van hun ontmoeting en eindigt op het moment dat Sander en Lodewijk allebei weten dat het over is. Hoewel het boek specifiek lijkt te gaan over de liefde tussen twee jongens, overstijgt het verhaal het ‘genreschrijven’ in alle opzichten en legt de universele mechanismen van de liefde op doeltreffende en soms werkelijk hartverscheurende wijze bloot.

 

 
Willem Melchior
De Onhuwbaren
Uitgeverij Contact, 2000
Pandora pocket, € 7,50
 

 

DdH

Recent

19 september 2017

Nieuw leven beschreven

18 september 2017

Dichter van de werkelijkheid

16 september 2017

Een week lang feest

15 september 2017

Een wonderlijk leerdicht 

14 september 2017

Daar waar granaten fluiten

Literair Nederland - 10 jaar geleden

24 september 2007

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter. Soms reed je wel drie keer per dag op die bakfiets langs. Ik vond je koddig en stoer met je houtje-touwtjejas aan en je mutsje op. Je was toen al een apart type. Ik was vijftien jaar en had wat je noemt een voorspellende blik. Ik herinner mij dat ik, nadat je weer langs was gekomen, mijn moeder vertelde dat wij zouden trouwen en een kind zouden krijgen. Mijn moeder was het gewend dat ik zulke dingen zei. Ik had vaker van die voorspellingen, soms ook over de dood. Dat vond ze eng."

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter.

Lees meer