3 maart 2003

Julia en het balkon : een novelle in eenentwintig bedrijven

Ditmaal een boek dat de lezer daadwerkelijk binnen een week, wat: binnen een uur, uit kan lezen. Julia en het balkon. Een novelle in eenentwintig bedrijven. Maarten Asscher beschrijft in het nulde bedrijf, dat als proloog fungeert, hoe zijn blik ooit viel op ‘een zwart-wit opname van een meisje dat vredig op het dak van een auto leek te slapen, maar dat in werkelijkheid van het Empire State Building naar beneden was gesprongen. Het was een foto die een onvergetelijke indruk maakte.’ Het idee om op deze indruk een boek te baseren klinkt aanlokkelijk. Om voor de vorm eenentwintig ?eigenlijk tweeëntwintig, de auteur incluis- personen hun versie van het verhaal te laten beschrijven, lijkt interessant. En dat is Julia en het balkon ook, aanlokkelijk en interessant.

Eén gebeurtenis, eenentwintig stemmen. De fotograaf, de scretaresse, de journalist, de vader, de hospita, de portier, de voorbijganger, de huisgenote, de automobilst, de toeriste, de directeur, het jeugdvriendje, de hufter, de modiste, de eigenaar, de politiecommisaris, de huurder, de brandweerman, de overbuurman, de madam en de minnaar; allemaal vertellen ze in een monoloog van anderhalve bladzijde iets over Julia en wat ze gezien hebben van Julia. De tweede spreekt de eerste tegen, de vijfde heeft het gehoord via de eerste, de twaalfde had een koffer, de veertiende een afscheidsbrief en de negentiende kon het allemaal niets schelen.

Na 93 bladzijden is er een beeld van de dag van de daad, de persoon van Julia, haar sociale omgeving en de geestestoestand van de dame zelf; zonder dat deze ook maar een moment aan het woord is geweest. Kon elk fictief persbericht maar zo volledig zijn. (MN)

Reageren? mike@literairnederland.nl

Recent

4 februari 2016

De uitgeklede versie

3 februari 2016

A.L. Snijders op tournee

Literair Nederland - 10 jaar geleden

13 februari 2006

Het ongelooflijke krimpen,Jannah Loontjes

Jannah Loontjens (1974) publiceerde eerder in 2002 de bundel Varianten van nu die niet direct de handen op elkaar wist te krijgen. Toch waren er wel degelijk complimenten voor haar ingehouden, preciese stijl en haar gestileerde pessimisme. Onlangs werd ze door Wim Brands voor de VPRO-radio geïnterviewd en in dat gesprek kwam ze naar voren als een bescheiden, scherp formulerend wat angstig wezen. Het vreemde is dat we in haar verzen de tweeslag angst en precisie eveneens tegenkomen.

Lees meer