Poëzienacht Brugge zaterdag 5 mei

30 april 2012

door Ingrid van der Graaf

Tijdens de tweede editie Poëzienacht Brugge treffen gelijkgestemde dichters en muzikanten zich in grote getalen met elkaar in diverse tonen.

Liefhebbers en leken worden uitgenodigd op hun eigen ritme de Poëzienacht te verkennen. De avond begint met Toonzetters, een gevarieerd programma met o.m. laureaat Leonard Nolens, Maud Vanhauwaert, Remco Campert, Tjitske Jansen, Stefan Hertmans, Toon Tellegen én de uitreiking van de Guido Gezelleprijs. Een toonaangevend programma dat laveert tussen spraakmakende debutanten en springlevende klassiekers. Presentatie door Friedl’ Lesage, visuals van Jasper van het Groenewoud.

Hieronder enkele (van de vele) dichters onder de aandacht:
Lieke Marsman debuteerde in 2010 met Wat ik mijzelf graag voorhoud. In deze meermalen bekroonde bundel trekt zij gedachten, plaatsen en dagen aan als waren het kledingstukken, om te zien hoe ze voelen en ze vervolgens weer achter te laten. Deze bundel is gevuld met taal die je het ene moment ontsnapt en die je een volgend moment naar je toe kan halen. Marsman confronteert de lezer met een heel nieuw soort poëzie, losgerukt van conventies en tegelijkertijd klassiek.

Remco Campert is dichter en schrijver van verhalen en romans. Samen met o.m. Lucebert, Gerrit Kouwenaar en Hugo Claus lag hij aan de basis van de literaire bewegining.

Charlotte Mutsaers is één van de meest markante persoonlijkheden uit de Nederlandse literatuur. Ze is beeldend kunstenaar en publiceert romans, essays en verhalenbundels. Haar eigenzinnig oeuvre werd in 2010 bekroond met de P.C. Hooft-prijs.

Paul Demets is dichter en poëzierecensent voor o.a. De Morgen en Cobra. Hij debuteerde in 1999 met de poëziebundel De papegaaienziekte, in 2002 de bibliofiele bundel Vrees voor het bloemstuk en in 2011 verscheen de bundel De bloedplek waarvoor hij de Herman de Coninckprijs 2012 ontving. Volgens Erwin Mortier heeft Demets, ‘met De bloedplek een bundel ter wereld gebracht die staat als een huis’.

In het werk van Tjitske Jansen is de wereld in de breedte aanwezig: een zeemeermin in Okkenbroek, treinkapers aan het ontbijt, een vader op een zandweg, een vader die bestaansrecht krijgt, vragen die je kunt stellen nadat je stil bent geweest, de eerste lepel die je je herinnert. Jansen schrijft theaterteksten, poëzie en proza. Ze publiceerde de dichtbundels Het moest maar eens gaan sneeuwen (2003) en Koerikoeloem (2007) waarmee ze de Anna Bijns Poëzieprijs won. Samen met violist Jasper le Clercq maakte ze de cd Je hebt alles en je hebt mij (2008).

Paul Bogaert debuteerde in 1996 met de bundel Welcome Hygiene en in de Slalom soft, zijn meest recente bundel vormen de aparte gedichten samen een verhaal dat zich afspeelt in een subtropisch zwemparadijs (mét glijbanen) en kantoren. Luchtgebrek zorgt voor concentratieproblemen. Een brainstorm mislukt en de badmeester komt in de problemen. Voor deze bundel ontving hij de Herman de Coninckprijs 2010 en de Vlaamse Cultuurprijs Poëzie 2011.

En dan niet te vergeten de in Brugge wonende Delphine Lecompte. Haar debuutbundel De dieren in mij werd bekroond met de C. Buddinghprijs 2010 én met de prijs voor de letterkunde van de provincie West-Vlaanderen in 2011. In datzelfde jaar volgt de bundel Verzonnen prooi en onlangs verscheen de lijvige bundel Blinde gedichten. Zij wordt wel omschreven als “a female Charles Bukowski”. Geïnspireerd door Nick Cave, Tom Waits en Morrissey dicht ze met zelfspot over afwijkingen en bizarre gedachtesprongen op het randje van waanzin en het leven in donkere sprookjes.

Na de Toonzetters wordt het publiek de nacht ingeleid langs de Salons, een vrijplaats waar gelijkgestemde dichters en muzikanten doen waar ze goed in zijn en het publiek zich in een negentiende eeuws salon waant onder leiding van gastvrouw: Griet Desutter. De Salons, een toonvaste absintbar en een Expirimenteel parcours dat onverwachte uithoeken van de poëzie verkent.

Laat op de avond zal de Poëzienacht Brugge onvermijdelijk ontsporen op het ritme van de Jazz met o.m. de Dode Dichtersdraaimolen van Guido Lauwaert, de Sprekende Ezels, Electric Barbarian en muziekselecteur Jan Ducheyne!

Zie hier het hele programma:

Entree: voorverkoop € 15 en onder de 26 jaar € 10,00
Aan de deur € 20,00 en onder de 26 jaar  € 12,00
Op vertoon van pas Brugge Leeft : vvk € 8,00 en € 10,00 (enkel bij In&Uit Brugge).
Ticketverkoop: In&Uit Concertgebouw, ‘t Zand 34
of via www.ticketsbrugge.be.
Met een ticket van Poëzienacht Brugge kan je op 5 mei de prelude en alle locaties van Musea Brugge gratis bezoeken.

 

Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

 

De Muzen op het schavot – Adri Altink
31 oktober 2014
Het ongelukkige huwelijk tussen spierkracht en geest

Recensie door Martin Lok

Voor velen zal het een nieuwe zo niet bespottelijke gedachte zijn: de ambitie om 'op de Spelen van de toekomst spierkracht en geest te verenigen'. Maar ongerustheid is niet nodig.
Lees verder >
Jack London – Hans Dütting
30 oktober 2014
Biografie over 'ongepolijste' schrijver

Recensie door Hans Bender

Er zijn verschillende biografieën verschenen over de Amerikaanse schrijver Jack London (1876-1916); hieraan heeft onze landgenoot Hans Dütting (1947) er in 2014 eentje toegevoegd onder de simpele titel: Jack London.

Dütting heeft meerdere biografieën geschreven, o.a.
Lees verder >
Professor in de poëzie – Grace McCleen
29 oktober 2014
Een te dik geschreven dun verhaal

Recensie door Vic Veldheer

De tweede roman van de Britse schrijfster Grace McCleen is weinig boeiend.
Lees verder >
Niemand had er enig idee van wat er aan de hand was – Jeroen van Rooij
29 oktober 2014
Een koor van ikken

Poëzierecensie door Maarten Buser

Niemand had er enig idee van wat er aan de hand was verscheen in januari van dit jaar. Nu, in oktober, mag er gesteld worden dat dit poëziedebuut van Jeroen van Rooij (1979) op weinig aandacht in de pers heeft mogen rekenen.
Lees verder >
Andorra – Max Frisch
28 oktober 2014
Andorra brengt je in verlegenheid

Recensie door Adri Altink

Schrijver Max Frisch, Zwitser en gestorven in 1991, en schilder Marlène Dumas, geboren in 1953 in Kaapstad maar sinds 1976 wonend in Nederland, zouden het waarschijnlijk goed met elkaar hebben kunnen vinden als ze elkaar ooit hadden ontmoet.
Lees verder >

Ontvang onze nieuwsbrief

Oogst van de Week 44
30 oktober 2014
Door Carolien Lohmeijer

'Soms loop ik , de werkkamer beu, het museum in alleen om haar te zien. Of die andere. Of nog een andere.'

Bernard Dewulf vraagt zich af waarom een geschilderd naakt hem zo kan bezighouden, wat de problemen waren die de schilder tegenkwam, met welke penseelstreek de kunstenaar begon en met welke hij besloot dat het kunstwerk af was. Hij mijmert verder: [...] 'Want telkens als ik voor haar sta, zie ik haar anders. Niet dat ze heeft bewogen, elke keer beweegt ze mìj anders. [...]
In zijn nieuwe bundel Toewijdingen is een aantal stukken bijeengebracht die Dewulf eerder schreef over de kracht van schoonheid. De dichter in hem klinkt door in de manier waarop hij schrijft. Lezers koesteren zijn taal. Zijn overpeinzingen doen je anders kijken naar schilderijen, eenvoudig bij jou thuis aan de muur of elders in een publiek toegankelijke omgeving.

Laaiende kritieken en de Libris Literatuurprijs 2010 kreeg Dewulf voor Kleine dagen. Anita Meuleman schreef voor Literair Nederland: 'Juweeltjes zijn het. De vertellingen van Bernard Dewulf. '

Toewijdingen, Bernard Dewulf, Uitgeverij Atlas/Contact, 560 pagina's, € 34,99

 

Deze zachte witte kamer 'Als ik op het podium sta, wordt klank de interpunctie', aldus dichteres Runa Svetlikova (1982) in een interview uit 2010 in Meander.
Een van haar meest memorabele podiummomenten noemt zij in datzelfde interview: 'Een mooie houten tribune vol publiek. Daarachter kasten vol boeken, boeken en nog eens boeken. Alles in de open lucht. Ik bracht ‘De gebruiker van dit lichaam’, een cyclus rond mijn vader, en net toen ik de laatste zinnen – de zinnen van mijn vader – uitsprak

en wie / zal bij je zijn / als de zon in / ’t zenit / langzaam-zeker / duistert?

verdween de zon achter de bomen. Achteraf viel er een lange, lange stilte. Daarna kwam pas het applaus.'

Haar poëziedebuut Deze zachte witte kamer is net verschenen. Uitgeverij Marmer, € 12,50

Het is een opmerkelijke timing, het moment van verschijnen van De Joodse bruid.
Dit boek speelt in Iraaks Koerdistan waar de Islamitische Staat (IS) momenteel het leven bedreigt van christenen en yezidi’s. In 1948, na de stichting van de staat Israël, waren het de Joden die uit Irak vertrokken. De Joodse bruid

Judith Neurink raakte gefascineerd door dit vertrek, omdat vrijwel alle Joden verklaarden zich in de eerste plaats Iraaks of Koerdisch te voelen, en pas in de tweede plaats Joods.
De hoofdpersoon in De Joodse bruid woont in een Koerdisch dorp op de grens van Iran en Irak. Ze is er geboren en getogen, en weet niet anders dan dat ze een jonge Koerdische, islamitische vrouw is, die binnenkort met een islamitische man in het huwelijk zal treden. Dan vindt ze een dagboek van een Joods meisje, geschreven in de jaren veertig en vijftig. Die vondst verandert haar leven.

Judit Neurink is journalist en schrijfster en woont in Iraaks Koerdistan.

De Joodse bruid. Het verdwenen verleden van Irak, Judit Neurink, Uitgeverij Jurgen Maas,€ 19,95

 

WorstAtte Jongstra schreef in 2008 voor de reeks Privédomein (biografieën en autobiografieën) deel 266, Klinkende ikken, met als veelbetekenende ondertitel Bekentenissen van een zelfontwijker. In 2013 verscheen Diepte!, dat 'misschien wel zijn meest autobiografische roman ooit' werd genoemd. Jongstra heeft dus enige ervaring in het schrijven van een egodocument.

Maar is het interessant om te weten hoe het huwelijk van een ander is? Wil je echt alle ins en outs te weten komen? Atte Jongstra en zijn ex-vrouw Ingrid Hoogervorst wilden in ieder geval allebei dat anderen inzicht hadden in hun voormalige huwelijk en schreven erover. Ingrid Hoogervorst in, -let op de titel- Privédomein dat in mei 2014 bij Prometheus verscheen, en Atte Jongstra in het onlangs verschenen Worst.
Laten we het er maar op houden dat het nieuwe boek van Atte Jongstra over worst gaat.

Worst, Atte Jongstra, Uitgeverij De Arbeiderspers, € 21,95
The Maastricht International Poetry Night
27 oktober 2014
Agenda

Drie dagen poëzie in La Bonbonnière te Maastricht

The Maastrich International Poetry Night ontstond in 1989 naar het idee om in Maastricht een internationale poëziemanifestatie te organiseren. Een manifestatie waarbinnen plaats moest zijn voor dichters uit Nederland , de omringende buurlanden en de rest van de wereld.
Lees verder >
Schwob, ofwel de beste onbekende boeken uit de wereldliteratuur
27 oktober 2014
Literair truffel zoeken

Agenda

Drie internationaal vermaarde auteurs Grunberg, Grøndahl en Chrissopoulos presenteren komende woensdagavond hun Geheimtips uit de literatuur: Arnon Grunberg, Jens Christian Grøndahl uit Denemarken en Christos Chrissopoulos uit Griekenland gaan in de Openbare Bibliotheek Amsterdam (OBA) in gesprek met Margot Dijkgraaf ov
Lees verder >
Zo lang als voor altijd is (Het leven van Dylan Thomas 1914 – 1953) – Karel Wasch
27 oktober 2014



Overgeleverd aan de genade van woorden

Recensie door Albert Hogeweij

Honderd jaar geleden kwam dichter en schrijver Dylan Thomas (1914-1953) ter wereld en stierf, na een turbulent leven op zijn negenendertigste. De man die in zijn korte leven bewees niet met geld, drank en vrouwen om te kunnen gaan bleek een gewild doelwit voor biografen.
Lees verder >
Oogst week 43
23 oktober 2014
door Menno Hartman

Wanneer je zou moeten voorspellen welke auteurs over 50 jaar nog gelezen worden, zou Maria Stahlie nog niet zo'n slechte suggestie zijn. De grote sellers à la Herman Koch en Tommy Wieringa zijn waarschijnlijk te zeer aan de mode onderhevig om veel tijd te kunnen overbruggen (een lijstje met de bestsellende titels uit de jaren '20 van de vorige eeuw dat ik ooit onder ogen kreeg leverde bij mij niet 1 herkenning op, bijvoorbeeld) Grunberg blijft dan misschien bekend met 1 werk. Maar Maria Stahlie is van het soort stille constante kwaliteit dat wel eens blijvend zou kunnen zijn. De achterflap is zo mal dat ik hem niet citeren zal. Hier kan de schrijver niets aan doen. Egidius is welhaast het vijftiende boek van Stahlie, vooral de romans De lijfarts en Honderd deuren waren heel erg goed. Stahlie is een hele goede schrijver, met een volstrekt eigenzinnige onderwerpskeuze, een verademing. Omslagontwerp Janine Jansen.

Weemoedt-met-enige-vertraging-HREr is een nieuw boekje van Levi Weemoedt! Het is weer alles narigheid wat de klok slaat, de liefde werkt niet, dat was al te voorspellen, de grootste windbuilen zitten op de hoogste posten,

'Advent

Hoe dichter bij de kerst

hoe kribbiger ze werd.'

Dat werk. Leuk, Op een bepaalde manier. Iets vaker dan vroeger schiet Weemoedt in het register: net iets te flauw; naar mijn smaak. Omslag studio Ron van Roon.

conrad-aiken-preludes-voor-memnon-183x300René Huigen en Hans Dekkers vertaalde voor uitgeverij Karaat Preludes for Memnon van Conrad Aiken. Dekkers  schreef er een nawoord bij. 'Deze winnaar van de Pulitzerprijs voor poëzie is altijd in de schaduw blijven staan van Amerikaanse dichters en tijdgenoten als Ezra Pound, Robert Frost of W.H. Auden.'

De grafsteen van Aiken, is een bankje, een sympathiekere bestemming voor zo'n steen ken ik niet, vooral in Engeland heb ik het vaker gezien. Jammer dat de editie eentalig is, je denkt onmiddellijk: zouden ze wat te verbergen hebben? Dat leest u dan binnenkort in een recensie. Beiden dichters, Dekkers en Huigen, en heel verstandige heren, dus het zal wel meevallen.  Mooi boekje, fraai dat Karaat dit doet. Omslag: Studio De La Rúa.

WEINBERG_Vis_WT.inddHet levende fossiel, de coelacant die in 1938 door een visser in zijn net gevonden werd spreekt sinds die tijd tot de verbeelding. Hij is een zinnebeeld geworden van de fascinerende ontwikkeling van soorten. En in zijn geval: niet ontwikkelen.

'De ontdekking van de coelactant is bij Weinberg een Spielbergverhaal: Indiana Jones meets Jurassic Parc, ' schreef Philip Marsden in The Mail on Sunday.

Vertaald door Auke Wouda en een beetje geïllustreerd. Omslag Studio Jan de Boer.