Vrouwenvlucht ? Ariane de Brauw

Recensie door: Karel Wasch

De debuutbundel van Ariane de Brauw (1955) heet Vrouwenvlucht en geeft een mooi beeld van de verrichtingen van deze kunstenares/dichteres op poëtisch gebied tot nu. Op de eerste pagina zien we een pentekening van Ariane die duidelijk twee vrouwen voorstelt die half in gevecht, half in een paringsdans zijn gewikkeld. Wellicht is dat tegelijkertijd het hoofdthema van deze bundel? Hoe vechten we voor liefde, hoe raken we gewend aan elkaar, wat zijn de ingrediënten van onze ziel?

De bundel bevat intelligente, wat geserreerde gedichten met een heldere toon. Factor van mijn denken/geeft al het voedsel/van mijn bestaan/redenen genoeg/om het eens/stop te zetten. Maar door deze heldere gedachten druppelt af en toe bewogenheid. Zoals in het vers Grensstreek. Zwiepend over wegen/in auto zo nieuw/met knipperlicht/en linkerhand/via het/Grensgebied/het land van /liefde binnen. Hier is de dichteres achter het verhaal van het vers aanwezig en ze buigt voor het onverwachte. Of het drama achter een verbroken relatie, dat een rol speelt in het vers Keuken. Ze rekent niet meer op mij/geen geroosterd brood/de flauwe boter/weinig gedachten/die oplossen/als ooit de melk/de koffie/deed.

Ook zijn er verfijnde observaties zoals in het gedicht Rose. Op de flat spoelt/ het water binnen/dweilend natte regen/Opgewekt door de telefoon/ met raad en goede zin/ vijfentachtig jaar/(…)
Of ook in een gedicht als Polen. Menig weg zo mooi/ smal/ waar bosbessen/cantharel/in struikgewas/wordt aangeboden/(…)
Want Ariane de Brauw is een dichteres van het midden. Het midden tussen heftige gevoelens en zachte aanrakingen. Het midden ook tussen observatie en de stem van binnen. Maar in alle gevallen tussen heftige gevoelens en rustige observaties. We kennen die middenpositie van de verzen van Judith Herzberg en onlangs Anna Enquist.
Een enkele maal neemt ze stelling: stapvoets langs Maria/ en nog meer Jezus/ wil je hier toch/ niet zijn/als het donker wordt,/het winkeltje gesloten is/.
Dat is in het gedicht over Litouwen, een streng gelovig land, maar met een dubbele moraal. De dichteres raakt met haar pen de kwestie aan, maar laat het aan de lezer over, wat hij ervan vindt. Soms laat De Brauw ons met een ‘unheimlich’ gevoel achter: Reed erlangs/nieuwe gordijnen/Fout, reed ik/ plein hetzelfde./(…)
Ze schept een beeld dat we goed kennen. Er is iets veranderd, iets wat we niet konden benoemen maar diep in onszelf registreerden. Wie weet kunnen we er later meer over weten? Getroost door de gedachte/ dat je in mij aanwezig bent/ durf ik te leven met/ soms jouw visie/(…) klinkt het in het subtiele gedicht Vader. Het subtiele zit hem in het woord soms. Ondanks de liefde voor de vader is de dochter toch – oprecht- blij dat ze niet een kopie is geworden van diezelfde vader en haar eigen meningen erop na mag blijven houden.

Ariane de Brauw heeft met deze fraaie verzen een bescheiden plaats veroverd in de wereld van poëten in Nederland. Dat is knap voor een debutante.
De tekening op de omslag van Klaas de Brauw is een vrouwengezicht, half voor ons verborgen. Komen er meer gedichten van deze bescheiden dichteres? Ik hoop het maar.

Vrouwenvlucht

Auteur: Ariane de Brauw
Verschenen bij: Uitgeverij Nymfaeum Pers
Prijs: € 15,-