Nieuwsbrief
Facebook
Twitter
RSS
Charlotte Mutsaers, Aangespoeld met pen en penseel
Door Machiel Jansen
Oostende is niet de meest mooie Belgische stad. Het is een badplaats en badplaatsen boven Parijs hebben vaak iets kils. Zelfs in een goed gelukte zomer, wanneer het druk en warm is, kun je je daar nog koud en eenzaam voelen. Er zijn de flatgebouwen, de sporen van oude, vergane glorie en er is de drukte van dagjesmensen. Er is een aardig jachthaventje, een mooi station en er is een casino.
Wat is een badplaats zonder casino? Dat van Oostende, het Kursaal, ligt erbij als een paleis. Aan zee, met een grote zichtas over de stad moet het wel het belangrijkste gebouw van de omgeving zijn. Even verderop aan het strand liggen de Venetiaanse gaanderijen van Leopold II. Een zuilengalerij die honderden meters het strand volgt. Loop je vanaf het casino dan kom je eerst langs een negentiende-eeuws gebouw en daar gaan we straks naar binnen.
Oostende heeft zee, wind, zand en strandzoekers maar het is ook de stad van James Ensor, Herr Seele en de laatste winnaar van de P.C. Hooft-prijs Charlotte Mutsaers. Het is ook de plaats waar het tweede deel van Mutsaers’ laatste roman Koetsier Herfst zich afspeelt. Hotel Polaris bestaat echt.
Aan het strand in de Venetiaanse gaanderijen is er tot eind januari de tentoonstelling Charlotte Mutsaers: Aangespoeld met pen en penseel te zien. In een mooi oud gebouw is er een prettige ruimte gereserveerd voor schilderijen, foto’s, objecten en er is een videozaaltje. Het is nog gratis ook.
Wie iets van Mutsaers gelezen heeft, zal zich er thuis voelen. Er gaat een energie en levenslust door haar werk die ook van de muren komt als je er langs loopt. Er zijn schilderijen met komkommers en hazenkoppen, maar voor wie even verder kijkt blijven dat geen raadselachtige onderwerpen. Er hangt een pagina uit een oud nummer van NRC‘s Cultureel Supplement waarin de liefde voor de komkommer uitgebreid door Mutsaers wordt beschreven. Wie haar boek Hazepeper kent, heeft aan een half woord genoeg.
Leuk is het hoekje waarin een paar van haar favoriete schrijvers aandacht krijgt: Stevie Smith, Daniil Charms, Francis Ponge. Voor wie ze niet kent, hangen er tekstjes met duidelijke uitleg. Van Charms en Smith worden er representatieve gedichten geciteerd. En je begrijpt de kunstwerken die erbij hangen ook beter. Mutsaers heeft een voorkeur voor het ongewone en het absurdisme. Maar ze houdt dat heel goed in de hand en weet er een heel persoonlijke draai aan te geven. Ze doet soms denken aan haar voorbeelden Charms, Mayakovsi, Smith en anderen, maar ze is toch vooral zichzelf. Voor sommigen is ze misschien te ontregelend maar haar kunst is energiek, verfrissend en binnen Nederland volstrekt uniek.
Voor wie thuis nog wil nagenieten of Oostende laat voor wat het is, is er nog het fotoboek Charlotte Mutsaers, Paraat met pen en penseel, te koop. Compleet met biografie, leuke foto’s en een overzicht van de getoonde werken.
Nadat ik de tentoonstelling had gezien zag ik in de hal dat er aangrenzend een behoorlijk chique restaurant is gevestigd. Met wat onbeleefde moeite kijk je daar zo op de mooi opgedekte borden. Ik heb zo het idee dat tot eind januari de kreeft daar minder zal smaken.
