Nynade 6

Nynade is een tijdschrift over letteren en kunst. Op de voorpagina van het nieuwe nummer staat een zelfportret van Bruno Schulz. Een mooie keuze, mogelijk niet louter ingegeven door het artikel over Schulz van Ton Kelder dat in het nummer staat. Bruno Schulz is een schrijver die met name onder schrijvers nogal gewaardeerd wordt. De Pool Schulz leefde van 1892 tot 1942 en kwam om het leven bij een pogrom in het procinciestadje Drohobycz waar hij zijn hele leven woonde. Kelder leest De kaneelwinkels en weeft daar een aardig autobiografische opmaat tot deze lectuur doorheen, zijn vrouw is een Poolse en ze besloten het samen te lezen.

Kelder heeft een uitgave in handen uit 2008, en mogelijk verklaart dit de neutrale titelbeschrijving waar ik in lyrische loftuitingen zou zijn uitgebarsten. Het boek uit 2006 namelijk is een van de mooist vormgegeven boeken die ik ken, zwart op snede, een iets te klein stofomslag zodat ook de zwarte band zichtbaar wordt. twee leeslinten, met illustraties, een verantwoording en een nawoord van die ongelooflijke Gerard Rasch, die zulke lastig te vertalen boeken zo vreselijk goed vertaald heeft.

In zijn nawoord tekent Rasch ondermeer Bohumil Hrabals antwoord op op de de vraag welke steden hij het meest waardeert: ‘…maar het best voel ik me daar waar ik nooit ben geweest, de stad waar ik dankzij De kaneelwinkels van Bruno Schulz ben gekomen. Dat is voor mij de mooiste stad ter wereld, die er niet meer is, en waarschijnlijk dus daarom.’ [...] Na het lezen van De kaneelwinkels ben ik daarheen verhuisd en ik woon er nog steeds, en doet het ertoe dat ik er nooit ben geweest? Fictie is soms volmaakter en realistischer dan de werkelijkheid zelf.’

Hoewel we niet moeten proberen deze aanbeving voor dit boek te overstemmen, doet Kelder toch een mooie duit in de zak met zijn persoonlijke gang tot dit boek.

Het is een aardig tijdschrift. Ik waag niet mij uit te laten over veel meer dan dit artikel. Wel ben ik allergisch voor inleidingen die beginnen met: ‘Dit is de zesde Nynade, uw driemaaljaars tijdschift over kunst en letteren. De recente boreling is nu twee jaar oud. En ik mag wel zeggen: ze bloeit maar door tegen de twijfel in die na haar geboorte ten aanzien van haar levenskansen is geformuleerd. Ik hoop dat lezers dezes mijn hooggestemde woorden niet te astrant vinden. Ik verneem graag wat men daarvan vindt.

Welnu. Te astrant.