Monthly Archives: februari 2008

Enorme ontwikkelingen vinden er plaats in mijn arbeidend leven! We hebben een A, we hebben een D, we hebben een S, we hebben A-D-S-L! Of we er ook echt heel blij mee zijn, dat weten we nog even niet zo goed, maar het brengt in elk geval wel een en ander teweeg. De eerste dagen was het allemaal nog wat moeizaam, een plug even ontpluggen; en dan weer terugstoppen, dat bleek vooralsnog te veel van het goede. Lang leve de inbelverbinding die nog niet was ontkoppeld.

Maar allengs werden kinderziektes opgespoord en verholpen. Het eerste experiment betrof het chatten, via MSN. Een eigenaardige manier van communiceren. De ene keer heerlijk direct, alsof je een oude vriend plotseling op straat ontmoet, even heel kort en krachtig bijpraten. De volgende keer begin je iets te zeggen, en floep, daar is de ander opeens busy of away.

Daarna installeerde ik Skype, waarover ik zo veel gehoord en gelezen had. En keek vervolgens vol spanning naar de computer en de telefoon, waar dan een wonder - en bovendien een GRATIS wonder - zou geschieden. Dat bleek toch iets ingewikkelder dan ik dacht. Er was een headset voor nodig, en eigenlijk ook nog een webcam, en voor een beltegoed ook nog een creditard. Ach, dat was dus weer net een brug te ver voor mij. Maar niet getreurd, inmiddels heb ik - zeer literair - gechat via Skype, met een Surinaamse schrijfster die in Canada verblijft. Zij, digibeet gelijk mijzelve, had net een webcam aangesloten en dus kon ik haar deinende haarbos bewonderen terwijl wij giechelend communiceerden.

Toen was Youtube aan de beurt. Hmmm… daar zijn onze verbindingen nog niet echt helemaal aan toe. Of ik ben te ongeduldig, dat kan natuurlijk ook. Of het is gewoon ijdeltuiterige nonsenserij, dat gedoe met die filmpjes van al die mensen die opeens maar van alles en nog wat aan beeldmateriaal de ether ingooien …

En toen ging ik op Hyves. Vrienden worden met oude bekenden, met nieuwe vreemden, met vergeten familieleden een band aanhalen.

Ik ben er nog niet zo uit dus. Ik wil het leven en alles wat op me afkomt het liefst onvoorwaardelijk omarmen. Maar alle pluspunten kennen ook een keerzijde. En dan kijk ik naar mijn prikbord, waar Sigmund hangt. ‘Zeg maar JA, MITS tegen het leven!’ zegt de cliënt tegen de therapeut. Maar de psych neemt daar geen genoegen mee en staat er op dat er meer overtuiging in de uitspraak gelegd moet worden …

Dus zo communiceer ik, al ADSL-end, met overzeese dierbaren en verwante zielen eveneens dolend in Cyber-space, en ik zeg uit volle borst ‘JA, MITS’ tegen het leven!

Marieke Visser

Ik let meer op het uiterlijk dan het innerlijk de laatste tijd. Het uiterlijk van een boek wel te verstaan (eigenlijk ook van mensen, maar dat doet hier weer niet ter zake). Ben zelf namelijk bezig met het omslag van een roman en daarom loop je in een boekhandel om je heen te kijken met de vraag of er nog trends zijn.
'Vogels,' riep laatst een medewerkster van een plaatselijke boekhandel. Ze hield het boek omhoog van Doeschka Meijsing en de nieuwste roman van Kees van Beijnum. Een duif en een zwarte zwaan. Zou het het begin van een rage zijn? Uit het verleden kenden we natuurlijk al De ortolaan van Maarten 't Hart, maar dat is te lang geleden om bij een trend te horen.

Naakte vrouwen zijn al een lange tijd in.  Twee tranen van Derwent Christmas is nog decent, maar wat te denken van Esther Verhoef (wat doet die vrouw daar precies). En de standbeelden zijn sinds Nicci French ook standaardbeelden op thrillers.

Een paar weken geleden werd de prijs voor het mooiste omslag toegekend aan het kinderboek Sinterklaas van Charlotte Dematons, mooi vakwerk van een illustratrice die je direct het verlangen geeft om weer kind te mogen zijn. Een jaar daarvoor werd de prachtige roman van Gerbrand Bakker Boven is het stil genomineerd. Onlangs heeft Ted van Lieshout een nieuw omslag gemaakt voor het boek. Sinds Boven is het stil is er wel een hausse aan zogenaamde plattelandsromans: Sneeuweieren van Ricus van de Coevering en Kromzicht van Max Niematz.

Vogels op een standbeeld naast een koe waarop Truus in haar blote doos zit: als dat geen nieuwe trend wordt.

Coen Peppelenbos

Iedere dag zit ik minimaal twee uur in de trein. Als alles goed gaat. Soms zit ik tweeëneenhalf uur in de trein, als het echt tegen zit zelfs drie. Afgelopen vrijdag brak ik een persoonlijk record (afgezien van die ene keer dat ik met de trein naar Berlijn op vakantie ging): door een defecte bovenleiding, een kapotte trein én een aanrijding was ik vier uur onderweg van mijn huis naar mijn werk.

Voordeel van het vele ‘treinen’ (en de vele vertragingen) is dat ik nog nooit zo veel boeken heb gelezen. Ook heb ik nog nooit zo veel mensen zien lezen. Gelet op de treinreizigers gaat het erg goed met het boek in Nederland. Ruw geschat heeft zeker tweederde een boek bij zich.

Wat opvalt is dat vaak hetzelfde boek, of hetzelfde genre populair is in de trein. Een tijd geleden zat iedereen met Saskia Noort op schoot, een paar maanden geleden werden de literaire thrillers ingeruild voor The Secret, nu reist iedereen met de filmeditie van De vliegeraar ? of met Duizend schitterende zonnen. Nicci French is een constante aanwezige in de trein, net als alle romans van Paulo Coelho en de zogenaamde ‘chick lit’. Mijn mannelijke medereizigers kiezen bijna allemaal voor een spannend boek à la Grisham, Le Carré of Goddard. Een enkeling is verdiept in Mankell.

‘Echte’ literatuur is slecht vertegenwoordigd in het openbaar vervoer. Zeker de Nederlandse literatuur. De afgelopen maanden heb ik eenzaam de nieuwe Arthur Japin, Jeroen Brouwers en Charlotte Mutsaers gelezen. Geen enkele keer kwam ik een iemand tegen die verdiept was in hetzelfde boek. Wel één keer een man die met een brede glimlach Tirza zat te verslinden.

Het moet de KRO ook zijn opgevallen dat de trein dé plek is om te lezen, want vanaf deze week komt de omroep met een nieuw boekenprogramma. In De leescoupé staat niet de auteur centraal en er zullen ook geen hermetische discussies over stijl, opbouw en thema’s worden gevoerd. Presentatrice Karin de Groot gaat reizen en kijken wat ‘de gewone Nederlander’ leest in de trein. Ook schrijvers komen aan bod. Niet hun werk, maar hun literaire voorkeur. De Groot verklapte bij De Wereld Draait Door al dat Lulu Wang graag wiskundeboeken leest en intens kan genieten van een wiskundige formule. Of dat nou een aanrader is…Het is in ieder geval wél een stuk origineler dan de keuze van mijn medereizigers.

De leescoupé, iedere zondagavond om 23.15, Ned. 2.

Anne-Marie van der Poel