Burgerrecensenten versus 'echte' recensenten, deel III

In de afgelopen week was op deze plek een discussie te lezen over de waarde van ‘burgerrecensies’. Professioneel recensent Herman Stevens waarschuwde tegen het gevaar van middelmatigheid wanneer ‘gewone’ lezers zich een mening aanmatigen over de schone letteren en daar via het internet een miljoenenpubliek mee bereiken. Mijn eerste reactie is dat Stevens de recensielezers wel erg weinig onderscheidingsvermogen toekent. ‘Van de meeste slechte boeken zal niemand ooit horen’, zegt hij. Geldt hetzelfde dan niet voor recensies? Als je met behulp van Google belandt bij een slechtgeschreven of onbenullige recensie, dan haak je toch ook af? Ik denk ook dat ‘burgerrecensenten’ wellicht vaker boeken bespreken die de ‘eliterecensenten’ terzijde hebben geschoven. En aangezien ‘burgerlezers’ een ander leesgedrag hebben dan ‘eliterecensenten’, betekent dat dat ze nu iets extra’s kunnen meepikken – of niet: aan hun de keus.

Al herkauwend op deze kwestie vroeg ik me af in hoeverre deze hele discussie niet achterhaald is. Oh the times, they are a-changing. In deze tijd wordt er toch veel meer televisie gekeken, muziek geluisterd, gechat en gecyberd dan dat je nog met een boekje in een hoekje duikt? The happy few die in staat zijn een onderscheid te maken tussen literatuur en lectuur vinden hun weg ook wel in het weelderige woud van amateuristische boekbesprekingen, lovende flapteksten en serieuze recensies. Waarbij ik overigens vind dat een leek op het gebied van recenseren vaak een heel frisse kijk kan bieden, of misschien vanuit een andere discipline iets waardevols kan toevoegen.

En ten slotte, is het zo erg als we als lezer, maar ook als recensent, van tijd tot tijd de haute cuisine afwisselen met een hamburgertje? Mijn kinderen zijn toch ook niet verplicht om zich te beperken tot Dick Bruna, Roald Dahl en Annie M.G. Schmidt? Die mogen van mij ook wegdromen bij Barbie de circusprinses en als ze later groot zijn een lieve Batman worden die met de monsters gaat vechten. Zo lang het een het ander niet uitsluit vind ik een groter aanbod altijd een verrijking.

Marieke Visser

Recent

17 juli 2018

Legenden en leven

Literair Nederland - 10 jaar geleden

03 oktober 2008

Niet overtuigend maar wel sterk in het laatste deel
Recensie door Menno Hartman

Coen Peppelenbos debuteerde onlangs met de roman Victorie, een roman in drie delen. In het eerste deel wordt Merijn – broer van de hoofdpersoon – gevolgd nadat bekend is geworden dat de hoofdpersoon, Victor, dood is.

Het tweede deel van de roman gaat over Sarah. We volgen er de gedachten van een leraar Engels, die in zijn huis dit meisje vasthoudt, het vriendinnetje van Merijn en waarin duidelijk wordt dat deze Ten Haaf, Merijn gedood heeft door een grote steen naar hem te gooien, nadat hij hem met een camera had gezien.

Lees meer