9 juli 2007

Read Earth!

In navolging van het wereldwijde succes van Live Earth dit weekend, waarin muzikanten over de hele planeet voor het eerst hun shows uitlichtten met spaarlampen, ging Literair Nederland op zoek naar schrijvers die bereid zijn het goede voorbeeld te volgen. Het is begrijpelijk dat uit die hoek de eerste acties komen, maar natuurlijk heeft niet alleen de muziekindustrie boter op het hoofd. Exacte cijfers zijn bij publicatie nog niet bekend, maar verwacht wordt dat een aanzienlijk deel van het regenwoud vermalen wordt tot papier, dat schrijvers in nachtelijke sessies buitengewoon veel elektriciteit en zuurstof gebruiken en dat lezers van de boeken van Harry Mulisch meestal niet op biobrandstof rijden. Dat valt misschien in het niet bij het kwaad dat Justin Timberlake en Metallica aanrichten met de productie van miljarden cd’s die na een enkele luisterbeurt op de brandstapel belanden, of de alomtegenwoordige Bono die verantwoordelijk gesteld kan worden voor zeker 9 procent van het gat in de ozonlaag, maar het is goed dat de Nederlandstalige schrijvers en lezers gewezen worden op hun gebrek aan klimaatneutraliteit.

‘Het gaat om meer dan bewustwording,’ volgens Jan Siebelink, ‘we moeten allemaal doordrongen worden van de schuld die wij dragen tegenover de wereld en zo. We kunnen niet eeuwig rond blijven rennen en Gods akkers vertrappen. Daar staat een zware straf op.’ Gevraagd om een concrete leefregel voor zijn lezers, was het even stil aan de andere kant van de lijn. ‘Ach, ik denk dat we voorlopig maar beter kunnen knielen op een kweker. Dat belet hem DDT en andere bestrijdingsmiddelen op bloemen te spuiten. En de kraan uitdoen tijdens het tandenpoetsen!’

Tom Lanoye vindt dat de verantwoordelijkheid bij het individu ligt. Hij voelt zich niet geroepen zijn lezers te vertellen wat ze moeten doen en vinden, ‘dat is mijn stijl niet.’ Hij heeft zich voorgenomen de aankomende twee jaar alleen nog maar in darkrooms voor te lezen, om zodoende kostbare stroom te sparen.

Jan Willem Anker, medewerker van het milieubelastende poëziefestival Poetry International, belde twee uur na ons eerste telefoontje terug met een statement van de hele organisatie. Het moest inderdaad uit zijn met de snoepreisjes van dichters over de hele wereld die gerieflijk ingevlogen worden. Poetry nam zijn verantwoordelijkheid, verklaarde Anker, door in de volgende editie alleen nog maar dichters op de fiets uit te nodigen (de zogenaamde EPO-ezie) en het zwaartepunt te leggen bij Vietnamese dichters die per boot naar Rotterdam willen komen.

Hugo Claus beloofde alleen nog maar biologische wijn te drinken.

Het was niet makkelijk AFTh aan de telefoon te krijgen, maar toen het eindelijk gelukt was, bleek hij wel degelijk met deze problematiek bezig te zijn. Vooral de dreigende stijging van de zeespiegel baarde hem desgevraagd veel zorgen. Persoonlijk zag hij niet zo veel problemen, ‘ik blijf wel drijven’, maar het idee dat Amsterdam onder water zou verdwijnen, heeft hem gezet tot het schrijven van een nieuw opus magnum, waarin hij de Deltawerken als handelend personage op wil laten treden, en waarin ook een belangrijke rol weggelegd was voor de aartsvijand, de watergod Neptunus, die onder de naam Al Gore is geïncarneerd. Lezers kunnen de roman, die naar een voorlopige schatting zal bestaan uit twintig delen van elk 1111 pagina’s, na het lezen op zorgvuldig uitgezochte plaatsen langs de kust van de Lage Landen plaatsen, ‘als een intellectuele waterkering.’

Patrick Bassant

Recent

11 augustus 2017

Zorgenkind of zondagskind

7 augustus 2017

Een kanjer

4 augustus 2017

Wondranden

Literair Nederland - 10 jaar geleden

27 augustus 2007

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Dat klinkt toch goed nietwaar? Helaas, we worden wel meegenomen maar niet naar het bovengenoemde. Natuurlijk komen deze gebieden wel voor in het boek maar het frappante is dat ik heel veel over het reizen zelf heb gelezen maar weinig over het land.

Lees meer