30 april 2007

Grafschrift: De goede aarde, we hadden haar kunnen redden, maar we waren gewoon te beroerd en te lui

Het zal u niet ontgaan zijn: duurzaaamheid is hip. Zelfs het glossy magazine ELLE komt deze maand met Het Groene Nummer, waarin van alles te lezen staat over fair fashion, eco wonen en biobeauty.

In het redactioneel dekt de hoofdredactrice zich al meteen in tegen meeliften op deze hype: ‘Ik besloot toen dat de reeds lang geplande green issue van ELLE hoe dan ook door moest gaan, ook al zou het, nu milieu en global warming opeens hyperactuele onderwerpen zijn, er lelijk op kunnen lijken dat ELLE heel schijnheilig meelift met deze hype.’ Waarom zouden wij de ELLE van zoiets laags als meeliften op een hype verdenken?

Onlangs werd ik zelf uitgenodigd voor een brainstormsessie van een Kennisnetwerk voor systeeminnovatie dat zich bezighoudt met klimaatsverandering. Waar de bijeenkomst in het kort op neer kwam, was dat er door wetenschappers in de afgelopen jaren (zeg maar vóór de hype) een hoop energie is gestoken in het uitwerken van verschillende scenario’s die verband houden met klimaatvraagstukken. Verspilde energie als de politiek en de burgers niets met deze inzichten doen. Wist u bijvoorbeeld dat Nederland zichzelf omlaag maalt met als gevolg dat Nederland in 2050 vijftien meter gezakt is ten opzichte van steden zoals Amsterdam die op palen staan en dus niet mee kunnen zakken?

Wat ik maar wil zeggen is dat wij burgers, als het om klimaatsveranderingen gaat slecht geïnformeerd zijn. Voorheen was dat niet zo’n probleem, maar na de film van Al Gore moeten de wetenschappers hun veilige academische hol verlaten om in de openbaarheid rekenschap te geven van hun bevindingen. Ik zelf was uitgenodigd om mee te denken over de vorm waarin de ‘ongemakkelijke’ boodschap het beste verpakt diende te worden. De een zijn dood is de ander zijn brood, zullen we maar zeggen.

Op weg naar de brainstormsessie bereikte mij via de radio het bericht dat de Amerikaanse schrijver Kurt Vonnegut overleden was. Een paar maanden daarvoor had ik zijn laatste boek Man zonder land gelezen. Ik ben omgedraaid en terug naar huis gereden om het boek op te halen. Tijdens de bijeenkomst heb ik de volgende passage voorgelezen:

“Mag ik u de waarheid vertellen? Ik bedoel, dit is toch niet het televisiejournaal? Volgens mij is dit de waarheid: we zijn allemaal fossiele-brandstofjunks, maar we willen het niet weten. En net als verslaafden die de cold turkey zien naderen, plegen onze leiders nu geweldsmisdrijven om de laatste restjes van onze drug in de wacht te slepen.”

(uit: Man zonder Land ? Kurt Vonnegut)

Andreas Vonder

Recent

11 augustus 2017

Zorgenkind of zondagskind

7 augustus 2017

Een kanjer

4 augustus 2017

Wondranden

31 juli 2017

Het gitzwarte leven

Literair Nederland - 10 jaar geleden

27 augustus 2007

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Dat klinkt toch goed nietwaar? Helaas, we worden wel meegenomen maar niet naar het bovengenoemde. Natuurlijk komen deze gebieden wel voor in het boek maar het frappante is dat ik heel veel over het reizen zelf heb gelezen maar weinig over het land.

Lees meer