Alles beter dan een systeemplafond

Het is goed voor de gezondheid, want je beweegt weer eens wat en het is goed voor de sociale contacten, want je ziet weer eens iemand. Kortom, we ? AmvdP, ST en DdH ? gingen op een van die fraaie vroege voorjaarsdagen naar de Nieuwe Kerk in Amsterdam alwaar de nominaties voor de Librisprijs bekend werden gemaakt, de zogenaamde shortlist, ooit inventief vernederlandst tot ‘toplijst’.

We waren op tijd, zodat we nog even op het terras konden dommelen, maar al snel hielden we het niet meer: naarbinnen moesten we, op naar Cox en haar mannen die het grote nieuws aan ons zouden onthullen. Op zich hadden we vanochtend al onder EMBARGO de namen door moeten krijgen, maar door een storing, miscommunicatie of pure onwil was dit niet gebeurd, dus voor ons was het ook nog echt spannend.<BR>

Binnen in de Eggertzaal was het iets minder spannend. Hoewel het al tegen onthullingstijd liep was er nog geen kip. Evengoed werden we in plaats van met dankbaarheid met enige argwaan begroet en waar of we dan wel niet van waren. Nou, mooi dat we niet op de lijst stonden. Vandaar dat we vanmorgen ook geen EMBARGO-mailtje hadden gekregen, redeneerde DdH, die de dingen nou eenmaal altijd graag verklaard ziet. Al die mensen die wel op de lijst stonden kwamen natuurlijk niet helemaal naar de Nieuwe Kerk om te horen wat ze toch al wisten, vandaar die angstwekkend lege zaal. AM maakte nog wat goedbedoelende opmerkingen over het interieur (‘tenminste geen systeemplafond, en kijk de beamer doet het’), maar hoe je het ook wendde of keerde, het zag er allemaal knap treurig uit. Mai S. stond er, met iemand die ook niet op de lijst stond, en verder een verdwaalde boekhandelaar, de jury en nog later X.S. van uitgeverij J.M.M. en veeeeeel te laat kwam ook nog Eva C.van uitgeverij C. binnenstormen met haar voltallige personeel. Maar van de nominés geen spoor. Die hadden waarschijnlijk ook een EMBARGO-mailtje gekregen. Of Nova zat al op de bank. Cox verzocht ons lekker vooraan te komen zitten ? we hadden ook in een kringetje kunnen gaan zitten, of gewoon lekker thuis bij Cox op de bank kunnen gaan zitten ? en het spektakel nam een aanvang. Mooi dat wij achteraan bleven zitten, dan zag je nog eens wat. De nieuwe modetrends voor het jaar 2008 bijvoorbeeld (veel hoogzittende, te korte spijkerbroeken, ook enkellaarsjes zijn weer helemaal in, bij mannen; gestreepte truien mogen weer, maar alleen in combinatie met een te lange pony en een snor, de trenchcoat is weer uit, de echte beige regenjas weer in), induttende NOS-verslaggevers en een paar zeer actieve leden van de Libris-stichting die vooral zenuwachtig de deur op een kier aan het houden waren. Ook stond er iemand met een bruin jasje en dito broek alle hapjes op te eten.
Maar goed, Cox noemde de naam van de eerste genomineerde, Gerbrand Bakker, en zie, de hemel opende zich en daar kwam, vanachter de naarstig op een kier gehouden deur, Gerbrand zelf tevoorschijn. Ook Gerbrand droeg een spijkerbroek met leuk combinerende trui, en een paar sportieve gympen eronder. We klapten zo hard we met zijn tienen konden en luisterden naar het doorwrochte, zeker niet afgeraffelde jury-rapport. Toen werd de tweede genomineerde bekend gemaakt, Louis van Dievel, met zijn aan ieders aandacht ontsnapte meesterwerk De Pruimelaarstraat. We schrokken even wakker, Louis van Dievel?
????
De Pruimelaarstraat??
Cox?
Jazeker, Louis van Dievel. Helaas kon hij niet zelf aanwezig zijn omdat hij in een ander land woont. Cox twijfelde er zelfs aan of hij het EMBARGO-mailtje wel had gekregen. Die arme Louis, hij wist nog van niks! Als hij dan maar wel thuis was als Nova aanbelde, we maakten ons zorgen. Iemand moest Louis gaan bellen. Zijn uitgever, Houtekiet, was die er niet? Er moest immers ook als de sodemieter bijgedrukt worden nu hij op de shortlist stond. Morgen liggen de stapels bij Selexyz.
Na het juryrapport begrepen wij nog niet waarom Louis van Dievel genomineerd was, maar AM opperde dat het een nieuw pseudoniem van Arnon Grunberg is. Dat deed ze net te luid dus toen had ze per ongeluk al de volgende genomineerde verklapt en leek het bovendien ook nog eens zo of zij wel het EMBARGO-mailtje had gekregen, wat onze aanwezigheid acuut suspect maakte.
Arnon Grunberg! Hij was dus de derde genomineerde. Helaas, ook hij kon niet live aanwezig zijn, hij zat in Parijs. De deur bleef evengoed nog steeds fanatiek op een kier.
De vierde genomineerde was ook geen verrassing: Tom Lanoye, met Het derde huwelijk. Gretig keken we alle tien naar de deur, maar nee, de commissie maakte geen aanstalten iemand binnen te laten, dus keken we maar weer naar Cox. Helaas, meneer Lanoye zat in Zuid-Afrika om onderzoek te doen voor zijn nieuwe roman. Aha.
Dan de vijfde genomineerde, eindelijk, een vrouw. Want wat hadden de vrouwen dit jaar weer ondermaats gepresteerd. Cox zei het al in haar inleidende praatje: er was weer bar en boos geschreven, nog barrer en bozer geredigeerd en het barst en boost hadden de vrouwen het wel gemaakt! Maar toch, met hangen en wurgen kwam Sana Valiulina met Didar en Faroek door de ballotage en zie! De deur zwaaide open en daar was Sana, een kleine Est-Russische Nederlandse vrouw met niet twee maar wel drie paspoorten, dus als ze wint slaat de vlam pas echt in de pan.
Ten slotte was daar nog de mercy-nominatie en die ging dit jaar naar L.H. Wiener, die getooid in rode bandplooibroek en blauwe bloes deemoedig de zaal betrad. Het rapport sprak van een ‘grimmig doordenkboek’ en wij geloofden het gelijk.
Hierna was het borrelen geblazen samen met onze mede-EMBARGO-slachtoffers. We bespraken de titels op de shortlist die we allemaal niet gelezen hadden en ook niet wilden lezen, een verdwaalde directeur van uitgeverij Q. bekende nog nooit gehoord te hebben van Sana Valiulina (Louis van Dievel kende ze blijkbaar wel), en er was gecatered voor minimaal 100 man dus we hebben ons een cholesterolvergiftiging aan garnalenkroketten en vegetarische loempia’s gegeten. Met een perfect gevoel voor timing dropen er nog wat hotemetoten van uitgeverijen die niet eens een kandidaat op de Longlist hadden staan binnen (‘die hebben het EMBARGO-mailtje blijkbaar ook niet gekregen,’ lispelde ST), die verdwaasd rondkeken, hun mobieltje checkten en binnen vijf minuten weer verdwenen waren. Toen ging het licht uit, de discobal aan en zagen wij een licht aangeschoten Cox met een zwaar aangeschoten AM door de Eggertzaal zwieren. Het was een leuke middag.

Daphne de Heer

Recent

1 augustus 2018

Blokken op Blokken

Literair Nederland - 10 jaar geleden

03 oktober 2008

Niet overtuigend maar wel sterk in het laatste deel
Recensie door Menno Hartman

Coen Peppelenbos debuteerde onlangs met de roman Victorie, een roman in drie delen. In het eerste deel wordt Merijn – broer van de hoofdpersoon – gevolgd nadat bekend is geworden dat de hoofdpersoon, Victor, dood is.

Het tweede deel van de roman gaat over Sarah. We volgen er de gedachten van een leraar Engels, die in zijn huis dit meisje vasthoudt, het vriendinnetje van Merijn en waarin duidelijk wordt dat deze Ten Haaf, Merijn gedood heeft door een grote steen naar hem te gooien, nadat hij hem met een camera had gezien.

Lees meer