26 februari 2007

De Hugo gaat naar…

Hoewel het door veel mensen afgedaan wordt als een benauwend avondje waarop de hele literaire kongsi zich verzamelt om te roddelen, te drinken en te roddelen, was het toch een drukte van belang op de trappen van de Koninklijke Vlaamse Schouwburg in Brussel, waar zondagavond de jaarlijkse uitreiking van de Academieprijzen plaatsvond. Limousines reden af en aan en het publiek stond zich in de motregen te verdringen in de hoop een glimp van de sterren op te vangen. Persfotografen uit heel Europa en Japan maakten zo fanatiek foto’s dat mensen met epilepsie in een extra journaal ten strengste werd afgeraden dichtbij te komen.

Tot in de puntjes opgepoetst liepen de genodigden over de lange rode loper naar binnen, ondertussen kushandjes uitdelend aan het publiek. ‘Zag u dat? Jeroen Overstijns zwaaide naar me!’ ‘Ik zag het, maar wie is die man?’ ‘Kent ge die niet? Dat is de chef van de Standaard der Letteren! Genomineerd in de categorieën beste korte beschouwing en hipste baardje!’ ‘Amaai!’ De meeste aandacht ging natuurlijk naar de echte sterren die meer nominaties op hun naam hadden staan. Werkelijk adembenemend was de entree van Tom Lanoye, gekleed in een opzichtig pak met enorme kraag van Walter van Beirendonck, en voor de gelegenheid twee kekke brillen. Hij werd geflankeerd door zowel zijn uitgever en zijn echtgenoot, en schreed als een pauw over de rode loper. Met acht nominaties was hij vanavond bijna zeker van een prijs. Natuurlijk hoopte hij op de Hugo (zoals de gouden beeldjes genoemd worden, naar de meest voorkomende voornaam in de jury) voor de beste roman, maar voor de camera zei hij die voor beste vader-zoonconfrontatie, beste omslagfoto en beste lettertype zeker niet minder te vinden.

In de zaal gonsde het van verwachting. Troostmeisjes stonden in de startblokken de verliezers een tissue en een dubbele Filliers Jenever aan te bieden, jubeljongens waren gereed de winnaars op de schouders te nemen en naar het podium te dragen. De presentatie was in handen van cabaretier en poëziekenner Wim Helsen, die er in slaagde de toon vrolijk en betrokken te houden.

De lifetime achievement-Hugo, de ereprijs voor veertig jaar lang groots werk schrijven buiten de schijnwerpers, ging naar C.C. Krijgelmans. Speciaal voor de gelegenheid had hij een gedicht geschreven, maar daar begreep bijna niemand iets van. Het applaus was echter niet minder gemeend. Zijn keuze voor een opzichtig pak van Dirk Bikkembergs gooide ook hoge ogen.

De prijs voor de dikste roman ging, zoals verwacht, naar Peter Verhelst. Hij was gekleed in een zwarte trui. Later won hij ook nog de Hugo voor de beste soundtrack.

De prijs voor de beste dichtbundel werd uiteindelijk gewonnen door Dirk van Bastelaere, die de prijs daarmee wegkaapte voor de duidelijk teleurgestelde Jef Aerts en Koen Peeters. Van Bastelaere droeg een ingetogen cape van Raf Simons. Peeters werd nog wel gelauwerd voor het meest spitsvondige enjambement.

De Hugo voor de beste roman ging naar outsider Saskia de Coster, die daarmee gedoodverfde favorieten als Lanoye, Dimitri Verhulst en Yves Petry passeerde. De Coster was gekleed in een elegante Dries van Noten-jurk en met haar handelsmerk, de strakgekamde korte coupe, vormde dit een smaakvol ensemble.

Enige commotie was van tevoren ontstaan over de Hugo voor de beste voetnoot, omdat één van de genomineerden de Nederlandse nationaliteit niet op wilde geven. Marc Kregting verdiende de prijs echter duidelijk en woont al jaren in Antwerpen. Uit protest tegen dit enge nationalisme liet hij de prijs ophalen door zijn dochter Stien die enkele aandoenlijke dingetjes in de microfoon mompelde. Het speciaal voor deze gelegenheid ontworpen kruippakje van Ann Demeulemeester was werkelijk beeldig.

De Hugo voor beste buitenlandse bundel werd ingepikt door Nachoem Wijnberg. Hij was gekleed in een overhemd van Zara. De prijs voor beste buitenlandse roman ging, geheel verrassend niet naar Kluun, maar naar de hier te lande tamelijk onbekende Marjolijn Februari. Februari ontving de prijs in een deux-pièces van Sissy Boy.

En Lanoye? Die ging uiteindelijk naar huis met drie Hugo’s: die voor het beste motto, leukste seksscène en beste outfit.

Van uw society-journalist Patrick Bassant

Recent

11 augustus 2017

Zorgenkind of zondagskind

7 augustus 2017

Een kanjer

4 augustus 2017

Wondranden

Literair Nederland - 10 jaar geleden

27 augustus 2007

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Dat klinkt toch goed nietwaar? Helaas, we worden wel meegenomen maar niet naar het bovengenoemde. Natuurlijk komen deze gebieden wel voor in het boek maar het frappante is dat ik heel veel over het reizen zelf heb gelezen maar weinig over het land.

Lees meer