Schrijven

Wie schrijft, die blijft. En dat willen we allemaal, vooral lezers, want die willen nog meer tijd om te kunnen lezen. Nu heb ik, nog afgezien van mijn geschrijf voor Literair Nederland, een zeer woordrijk bestaan. Dagelijks verwoord ik op 1001 manieren de kleurrijkheid van de Surinaamse bevolking, de ongereptheid van de natuur (en wat heb ik een hekel aan dat vreselijke woord ‘maagdelijk’, en trouwens: ook ‘rimboe’ overleeft mijn eindredactiemoment niet) en de wonderlijke historische taferelen die zich in Neerlands voormalige kolonie afgespeeld hebben. En nog, nog is het niet genoeg. Ik wil écht schrijven.
Nu heb ik ongelofelijk veel geluk. Er is een editor op mijn pad gekomen, als een soort engel (maar dan down to earth) is zij mijn leven in gezweefd en heeft mij vleugels gegeven. Eerst ging ik op zoek naar oude stukjes tekst, en deed de ene verrassende ontdekking na de andere. Vervolgens heb ik uit al die geestesvruchten een tekst uitgekozen en die ben ik nu aan het oppoetsen, zodat een rimpelig lief appeltje omgetoverd wordt in een glanzend onweerstaanbaar sappig stuk fruit.

Een van de vallen waar ik steeds intrap, is de zogenaamde point of view. Ik switch binnen één zin opeens van positie. Ik merk dat ik dat in het dagelijks leven ook doe: ik probeer me voortdurend te verplaatsen in andere mensen, andere visies te begrijpen, in andermans huid te kruipen. Maar ik moet dus gewoon bij mezelf blijven. Misschien geen slecht idee om dat ook als levensles mee te nemen.

Marieke Visser

Recent

Literair Nederland - 10 jaar geleden

18 juli 2008

Leven na een moord

Door Pauline van der Lans

Zoals de in het begin van de serie Desperate Housewives overleden Mary Alice Young met een alziende blik de gebeurtenissen in Wisteria Lane weergeeft, zo vertelt in Alice Sebolds roman De wijde Hemel de vermoorde tiener Susie Salmon hoe het haar achterblijvers vergaat.

Lees meer