Schrijven

Wie schrijft, die blijft. En dat willen we allemaal, vooral lezers, want die willen nog meer tijd om te kunnen lezen. Nu heb ik, nog afgezien van mijn geschrijf voor Literair Nederland, een zeer woordrijk bestaan. Dagelijks verwoord ik op 1001 manieren de kleurrijkheid van de Surinaamse bevolking, de ongereptheid van de natuur (en wat heb ik een hekel aan dat vreselijke woord ‘maagdelijk’, en trouwens: ook ‘rimboe’ overleeft mijn eindredactiemoment niet) en de wonderlijke historische taferelen die zich in Neerlands voormalige kolonie afgespeeld hebben. En nog, nog is het niet genoeg. Ik wil écht schrijven.
Nu heb ik ongelofelijk veel geluk. Er is een editor op mijn pad gekomen, als een soort engel (maar dan down to earth) is zij mijn leven in gezweefd en heeft mij vleugels gegeven. Eerst ging ik op zoek naar oude stukjes tekst, en deed de ene verrassende ontdekking na de andere. Vervolgens heb ik uit al die geestesvruchten een tekst uitgekozen en die ben ik nu aan het oppoetsen, zodat een rimpelig lief appeltje omgetoverd wordt in een glanzend onweerstaanbaar sappig stuk fruit.

Een van de vallen waar ik steeds intrap, is de zogenaamde point of view. Ik switch binnen één zin opeens van positie. Ik merk dat ik dat in het dagelijks leven ook doe: ik probeer me voortdurend te verplaatsen in andere mensen, andere visies te begrijpen, in andermans huid te kruipen. Maar ik moet dus gewoon bij mezelf blijven. Misschien geen slecht idee om dat ook als levensles mee te nemen.

Marieke Visser

Recent

19 september 2018

Omdenken in optima forma

14 september 2018

Een meer van wanhoop

Literair Nederland - 10 jaar geleden

03 oktober 2008

Niet overtuigend maar wel sterk in het laatste deel
Recensie door Menno Hartman

Coen Peppelenbos debuteerde onlangs met de roman Victorie, een roman in drie delen. In het eerste deel wordt Merijn – broer van de hoofdpersoon – gevolgd nadat bekend is geworden dat de hoofdpersoon, Victor, dood is.

Het tweede deel van de roman gaat over Sarah. We volgen er de gedachten van een leraar Engels, die in zijn huis dit meisje vasthoudt, het vriendinnetje van Merijn en waarin duidelijk wordt dat deze Ten Haaf, Merijn gedood heeft door een grote steen naar hem te gooien, nadat hij hem met een camera had gezien.

Lees meer