9 januari 2006

Pleidooi

Graag zou ik hierbei een warm pleidooi houwe voor het invoeren van een opgeen enkele regel gestoelde spelling. Dat onse taal, nog enige andere, geen regels nodig heeft om tog te kunnen fuktioneren kan niet beter worden aangetoont dan door de algehele anargie af te kondigen. Voorgaande zinnen van dit stukje heeft u ondanks de eigenzinnige weize van spellen heel goed begrepen, tenzei u dislekties of anderzins niet bij magte bent taal tot u te nemen. In dat geval bent u reddeloos verloren, maar dat oordeel gaat gelukkig aan u voorbei wegens leesdefekt.

Nederland dient onverweild over te stappen op wat we de vreie spelling
zullen noemen. Dit houd in: spel en schrijf zoals het u goed dunkt. Gebruik
het nederlands zoals u het wilt gebruiken. Zet het naar uw eigen hand. Geef
er uzelf mee vorm zoals u dat doet met lippenstift, merkkleding, auto’s en
vakantiebestemmingen. Nog nooit heeft taal u zoveel mogelijkheden tot
zelfexpressie gegeven.
Groot voordeel van de vreie spelling is dat elk taaldispuut er onmiddelijk
door beslegt is en dat iedereen, ongeagt vooropleiding en taalinzigt,
voortaan foutloos kan schreiven. Voorts maakt het van het konsumeren van
nederlands een veel groter genoegen. Hoe meer diversiteit hoe beter.
Taalonderweis in nederland kan dan ook eindeleik daar over gaan waar het in
taalonderweis alteid over moet gaan: het kreatief gebruik van de taal.
Steil. Zeggingskragt. Stilisties vermogen. Uitdrukkingsvaardigheid. Taal
als klei, die iedereen naar eigen inzigt kan kneden, zonder daar door
overbodige regels in te worden tegengewerkt.
Hoezeer de droogstoppelmannen en droogkookvrouwen van de taalunie ook
menen dat aan taal een grondig doordagte orde ten grondslag dient te
liggen: niets is minder waar. De door de taalunie geschapen orde is dermate
absurt dat geen enkele willekeurige wanorde het gekker had kunnen maken.
Elke konsekwent volgehouden regelneuekerei eindigt in wanorde. In het
tegendeel van wat wordt beoogt. Fran-
krijk is een even grote absurditeit als En-
geland, of Scand-
inavie. Tog beweert het terzake onderlegt taalvolk het eerste voorbeeld te
kunnen beredeneren en de overige niet. Zoveel dwaasheid vergt geen
argumenten, zoals een bewijs voor het rond zijn van de aarde al een aardig
aantal decennia niet meer nodig is.
De taalunie word afgeschaft. De algehele spellingsvrijheid afgekondigt. De
ketenen van het groene boekje worden afgeworpen. Alle proefwerken
nederlands verdweinen in versnipperraars. Schrijvers geven hun eigen taal
vorm, kiezen hun eigen vorm van nederlands. Iedereen schreift volgens eigen
regels, of juist volkomen regelloos, naar gelang de anargistische behoeftes
(bij mij sterk ontwikkelt).
De mensen die voorheen zitting hadden in taaladviescomisies gaan zig
bezighouden met vragen als: het belang van interpunktie in het werk van
Louis paul Boon? Of: hoeveel medeklinkers bevat het volkslied? Of laat ze
een geschiedenis van het koppelteken schreiven, of een
paardebloemenkompendium, maar alsjeblieft geen nieuwe taalregels. Die zijn
dood.
Geef de droogstoppelmannen en droogkookvrouwen uit de hogere echelons van
de taalwetenschap subsiedie om zig over te geven aan akademisch
navelstaren, maar knip de navelstreng met de echte wereld wel eerst grondig
door.
Tot besluit ons nieuwe devies, weldra ook beschikbaar in streidliedvorm:
Boikot niet de nieuwe spelling, maar boikot elke spelling! Ontwaakt
geketende taalboetseerders! Uw paradijs is nabei.

Jeroen van Kan

Recent

11 augustus 2017

Zorgenkind of zondagskind

7 augustus 2017

Een kanjer

4 augustus 2017

Wondranden

Literair Nederland - 10 jaar geleden

27 augustus 2007

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Dat klinkt toch goed nietwaar? Helaas, we worden wel meegenomen maar niet naar het bovengenoemde. Natuurlijk komen deze gebieden wel voor in het boek maar het frappante is dat ik heel veel over het reizen zelf heb gelezen maar weinig over het land.

Lees meer