4 juli 2005

Witte rook

Ik ben er een beetje stil van. Aangeslagen. Beduusd, dat is misschien een beter woord. Het nieuws kwam afgelopen vrijdag. Ik zat met mijn bord op schoot te zappen en viel midden in de uitzending van TV3 waar Thomas Verbogt zijn best deed om de persoon van Karel Glastra van Loon in een paar woorden te vangen. Mensen worden alleen in een paar woorden gevangen als ze dood zijn. Zoveel heb ik inmiddels van het leven begrepen. Er liepen koude rillingen over mijn rug. Niet Karel Glastra van Loon dacht ik, dat is niet eerlijk.

Klaarblijkelijk heb ik het afgelopen jaar liggen suffen want ik wist helemaal niet dat Karel Glastra van Loon ziek was. Van de Paus wist ik wel dat hij ziek was. Iedereen wist dat de paus ziek was. Zelfs de eskimo’s wisten dat de paus ziek was. Maar dat Karel Glastra van Loon ziek was wist ik niet. Ik vind het ook lang niet altijd erg als er iemand dood gaat. Dat de paus doodging vond ik bijvoorbeeld niet zo erg en ook de dood van Prins Bernhard kon mij niet zoveel schelen. Maar de dood van Karel Glastra van Loon vind ik unfair.
Het liefst zou ik mij hardmaken voor een referendum of een petitie om God, Allah, Jah of de naamloze te overtuigen van zijn of haar ongelijk, met een protest hun misstap ongedaan maken. Met een groep schrijvers de ingang van de hemel blokkeren en me vastketenen aan de poort. De dood van Karel Glastra van Loon is een onfatsoenlijke dood. Je kunt niet zomaar een geëngageerd schrijver van tweeënveertig jaar als een personage uit de passievrucht aan een hersentumor laten sterven. Deze schrijver had nog zeker zeven boeken moeten schrijven waarvan er twee of drie hoog boven het maaiveld zouden uitsteken.
Wat er nu, daags na zijn dood, door mijn hoofd speelt is de vraag hoe het met de opvolging van Karel Glastra van Loon geregeld is. Wie kan zijn geëngageerde plaats innemen? Welke andere Nederlandse auteur kent de spagaat tussen politiek en fictie (zonder een pamflet te schrijven of propaganda te bedrijven)? Wie heeft er nog genoeg gevoel in zijn barst om het lot van de onzichtbaren aan te trekken? Wie heeft zich voldoende ingelezen om de complexe materie van de wereldhandelsorganisatie en de daaruit voortvloeiende misstanden in begrijpelijke taal in artikelen en interviews uiteen te zetten?  Wie kan een bestseller schrijven en tegelijkertijd de vloer aanvegen met captains of industry?
Komen de kardinalen van de Nederlandse literatuur nu in spoedzitting bijeen om te beslissen wie de plek van Karel Glastra van Loon moet gaan innemen? En als dat zo is, naar welke schoorsteen moeten wij dan kijken voor de witte rook? Ik troost mij met de gedachte dat hij Live8 vast prachtig had gevonden al hadden de argumenten wat scherper geformuleerd kunnen worden en komen de wereldleiders er nog veel te makkelijk van af. Maar ja, zelfs de kleinste kans op verbetering was volgens hem een reële kans die aangegrepen moest worden.

Andreas Vonder

Recent

21 november 2017

Reizen in een binnenwereld

20 november 2017

Het leven ontwijken

15 november 2017

Een portret in stukjes

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 november 2007

Geloven in een god die niet bestaat
Door Bernadet

Op de titel De Kunst van het Nietsdoen (2004) van Theo Fischer reageerden veel mensen met: ‘Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen.’ Daar ging het boek echter niet over. Het ging over Taoïsme; het niet steeds willen ingrijpen in de gebeurtenissen van je leven en de dingen naar je hand te willen zetten of bezweren.

Lees meer